Nowe biletomaty w Poznaniu

Jak pisałem poprzednio, nowe biletomaty w Poznaniu zaczęły pracę od awarii. Potem zaczęły działać. Co prawda, obserwując reakcje korzystający, chyba nie były zbyt intuicyjne i/lub responsywne, no widziałem szukanie, klikanie w kilku miejscach, klikanie po klika razy tego samego (nim załapało?), ale przyszedł taki dzień, gdy chciałem kupić bilet. Padło na dobowy, bo planowałem w najbliższym czasie kilka przejazdów.

Podchodzę do biletomatu (Kórnicka) i widzę:

Biletomat Poznań wyjmij kartę

Źródło: fot. własna

Zgodnie z tym, co widać na powyższym zdjęciu, żadnej karty nie ma. Klikanie na ekranie również nie przynosiło rezultatów. Czyli biletu kupić się nie da, za to w pojeździe możemy się spotkać z tekstem jak na wiacie na przystanku tuż obok

Bileciki do kontroli grafitti

Źródło: fot. własna

Ostatnio widzę na mieście trochę billboardów Łódź vs Poznań. A to festiwal filmowy na Malcie, a to Szkoła Filmowa w Łodzi będących częścią kampanii ocieplającej wizerunek Łodzi (paywalled, ale przykład widać). Tak sobie myślę, że nie ma się co wysilać. Wystarczyłyby hasła u nas stać cię na bilet oraz u nas biletomaty działają.

Miasto know how, takie piękne…

Plnog 13

Dziś wróciłem z trzynastej edycji PLNOG. Znacznie lepsze wrażenia, niż po edycji 11. Krótko i subiektywnie o wykładach, na których byłem.

Peering vs Tranzyt prowadzony przez Grzegorza Janoszkę z Booking.com. Zaskoczenia nie było; w skrócie: peering oznacza mniejsze opóźnienia, szybsze transfery i mniejsze odchylenia czasu transferu. Czyli – patrząc z punktu widzenia lepiej róbmy sieć/usługę – warto. Niestety, podobno nie przełożyło się to w żaden sposób na wyniki sprzedaży. Duży szacunek za kulturę pomiarów i weryfikację tez w praktyce, mimo trudnych warunków pomiaru (każdy okres jest inny, wzrost ruchu w czasie, zmienne środowisko).

James Kretchmar z Akamai mówił o obsłudze największych wydarzeń w Internecie. Czyli np. transmisje video z MŚ w piłce nożnej. Bez wielkich zaskoczeń, z grubsza tak to sobie wyobrażałem. Ciekawe wyzwania i mechanizmy przy tego typu skali. Największe wrażenie zrobiła właśnie skala i poziom poukładania.

O systemie ochrony przed atakami DDOS Wanguard mówił Piotr Okupski. Wykład ciekawy, praktyczny, przekonujący. Sporo namiarów i ciekawostek nt. wpływu optymalizacji systemu Linux i wyboru kart sieciowych na wydajność. Ogólnie sporo o wydajności, zwł. w kontekście przetwarzania informacji o ruchu sieciowym w większej skali live. Zdecydowanie będę musiał zgłębić temat. W tej chwili mam to rozwiązane nieco inaczej (i też działa i wystarcza), ale warto znać alternatywy.

Czy bezpłatne WiFi może być opłacalne? Chyba najbardziej marketingowy wykład, na jaki trafiłem. Paradoksalnie, cieszę się, że byłem, choć ze względu na ochronę prywatności. Z punktu widzenia użytkownika końcowego: nie ma darmowych obiadów. Zalogujesz się do darmowego WiFi przy pomocy konta FB/maila/numeru telefonów, to spodziewaj się reklam na wallu, spamu, SMSów. Darmowe WiFi w galerii[1]? Pomiar, gdzie chodzisz (dokładność do kilku m), ukierunkowane reklamy przy przejściu obok danego sklepu, na wallu itd. I wszechobecne parcie w kierunku big data. Trochę ciary, mocne skojarzenia z Rok 1984 i Wielkim Bratem.

O narzędziach open source w służbie ISP mówili ludzie z FiberRing. Wyniosłem głównie da się połączone z pewne rzeczy warto rozwijać samemu (bo nie ma alternatyw ;-)) i parę nazw narzędzi, którym chcę się bardziej przyjrzeć.

Mechanizmy ochrony anty-DDoS w Telekomunikacji Polskiej/Orange – taki był tytuł wykładu Andrzeja Karpińskiego. Fajny, poukładany, przemyślany wykład w formie, która bardzo mi się podobała, bo łączyła teorię z praktyką. Czyli z jednej strony co należy robić, a z drugiej jak my to robimy. Myślę, że dobry instruktaż, albo przynajmniej przypomnienie. Mam dość niewesołe przemyślenia w temacie security, niestety. Mianowicie: dużym jest łatwiej, a bezpieczeństwo coraz mniej jest sprawą community sieciowego, a coraz bardziej produktem. Dużą zmianę jakościową mogłaby przynieść dopiero zmiana mentalności end userów, ale na to się nie zanosi. Nawiasem, nie zdziwiłbym się, gdyby wykład okazał się też owocny handlowo (bo o produktach TP/Orange w tym zakresie też było).

Pierwszy dzień konferencji zakończyłem spotkaniem SP Security Community Working Group. Ustalenia są w skrócie takie, że nadal to będzie działać, ma być bardziej otwarte na nowych ludzi i bardziej lokalne. I chyba dobrze, bo IMO do tej pory formuła nie do końca się sprawdzała.

Dzień drugi zaczął Artur Pająk z Huawei wykładem o iSCSI i FCoE. Dobry przegląd technologii. FCoE wygląda jakby lepie w dłuższej perspektywie, ale obecnie barierą może być brak „wspólnego języka” między vendorami.

Mateusz Viste z Border 6 mówił o optymalizacji BGP w czasie rzeczywistym. Dobrze poprowadzony wykład typu co i jak można zrobić. Jeśli się trochę pomyśli i porzeźbi, oczywiście. I napisze trochę swojego kodu[2]. A firma dla tych, którym się nie chce/nie potrafią daje gotowca. Wyniki ciekawe, pewnie parę lat temu byłbym poważnie zainteresowany produktem. Teraz trochę się zmieniła pozycja – ceny hurtowego dostępu do internetu spadły, pojawiły się punkty wymiany ruchu, które też znacznie pomagają (patrz wykład z pierwszego akapitu), a dodatkowo capacity daje pewną odporność na DDoSy (przynajmniej teoretycznie). Może po prostu nie jestem odbiorcą docelowym w tym momencie, tzn. nie mam takich potrzeb.

Ostatni wykład na którym byłem prowadził Adam Obszyński z Infoblox. Zupełnie niemarketingowy wykład o DNSSEC, czy warto, czemu warto, czemu nie warto i co to daje. Ogólnie IMO trochę poprawia bezpieczeństwo, zwł. w przypadku przejęcia ruchu (MITM), ale problemu nie rozwiązuje, w szczególności nie rozwiązuje go dla użytkownika końcowego. Bo ten nadal jest narażony na podmianę adresów serwerów DNS na swoim komputerze/routerze (i wtedy DNSSEC nic nie daje), ruch do DNS nadal jest widoczny (DNSSEC to podpisywanie, nie szyfrowanie) i ogólnie nadal musi ufać swojemu ISP[3]. Widać, że nie do końca się standard przyjął (w Polsce jest naprawdę słabo), wiele ostatnich artykułów jest z okolic 2010-2012, ale przyznam, że ja zostałem przekonany do włączenia (w tym: dla moich użytkowników, aktualnie testuję na sobie). Będzie odrobinę bezpieczniej, a włączenie jest trywialne.

Bo że z bezpieczeństwem DNS nie jest za dobrze, to wiadomo – niedawno dość modny (z braku lepszego określenia zostawię to słowo) stał się DNSCrypt, który robi zupełnie co innego, ale… ma inne wady, a jego uruchomienie to na ten moment porażająca rzeźba, niestety.

W każdym razie zupełnie prywatnie wykład inspirujący i planuję wkrótce wpis(y?) o DNSSEC.

[1] Obawiam się, że do samego pomiaru położenia wystarczy włączone WiFi w telefonie, nie trzeba podłączać się do sieci… A potem, kiedyś, jak już się podłączy na podstawie MAC karty sparuje się urządzenie z użytkownikiem i dołoży parę puzzli do układanki.

[2] Tak, kolejny wykład o tym, że DIY w sieciach ma rację bytu.

[3] I swojemu ISP od DNS też, jeśli przypadkiem nie jest to ten sam byt.

Biletomaty w Poznaniu

Wiele złego mógłbym napisać o komunikacji miejskiej w Poznaniu. Gdy się przeprowadzałem tu parę lat temu, była to jedna z lepiej zorganizowanych rzeczy w mieście. Obecnie jest jedną z gorszych, zwłaszcza dla tych, którzy nie są stałymi mieszkańcami.

Weźmy na przykład biletomaty. Zawsze były z nimi problemy, typu brak możliwości doładowania KOMkarty. Często nie działały. Ostatnio po wymianie banknotów, przestały je przyjmować. W zasadzie ostatnio jeśli chcę kupić określony bilet w określonym biletomacie, to częściej mi się to nie udaje, niż udaje. A to nieczynny, a to nie przyjmuje danej monety/banknotu…

Niedawno (przedwczoraj jakoś) na Kórnickiej nie kupiłem biletu, bo biletomat był nieczynny. Dziś patrzę, stoi nowy. Nie to, że nowy egzemplarz – w ogóle nowy model. We trzech miejscach naraz świeci, dwa ekrany, taki nowoczesny. Aż mu fotkę zrobiłem:

Biletomat Poznań

Źródło: fot. własna

Pewne rzeczy są jednak na tym świecie niezmienne. Na przykład nieczynne biletomaty w Poznaniu.

MoBILET też ma głęboko zgłoszenia awarii (i FB, i mailem na podany na stronie adres). Wychodzi na to, że nie chcą, bym kupował bilety…

Światła do jazdy dziennej

Ostatnio widuję coraz więcej samochodów, które zamiast na światłach mijania jeżdżą na diodowych światłach do jazdy dziennej. Zwykle widuję je albo w autach nowych, gdzie zapewne są montowane fabrycznie, albo w autach raczej starych, gdzie pewnie właściciele nie boją się samodzielnie przerabiać instalacji.

O ile te montowane fabrycznie zwykle spełniają swoje zadanie, o tyle te dokładane można podzielić na świecące i udające świecenie[1]. Na popularnym portalu aukcyjnym ceny kompletu zaczynają się od około 10 zł, górnej granicy nie szukałem specjalnie, ale spokojnie są też takie za ponad 200 zł. Nie wiem, czy montaż ma sens ekonomiczny (może mieć, bo takie oświetlenie to jakieś 100W mniej, plus dłuższa żywotność żarówek), ale widuję je coraz częściej.

Dzisiaj jechałem sobie na grzyby. Padał deszcz. Nie jakaś delikatna mżawka nawet, tylko normalny deszcz, taki, że wycieraczki miałem latające non-stop. I co? No i niektórzy uważają, że ich dychawiczne diodowe światła do jazdy dziennej są wystarczające. Cóż, nie są. Nawet jeśli są to wersje porządnie świecące, to w przypadku deszczu, mgły itp. po prostu nie wystarczają.

Konkurs na najgorzej oświetlone auto wygrał jakiś kierowca w nowym, małym Renault z chyba fabrycznymi okrągłymi dychawicznymi światełkami. Gdyby auto nie było białe, a szare, to podejrzewałbym go o próbę imitacji technologii stealth.

W związku z tym przyszedł mi do głowy okolicznościowy wierszyk:

Szaro, buro i ponuro?
Zapal światła! Nie bądź gułą!

[1] Nie wykluczam, że są one zgodnie z przepisami, ale efekt jest mniej więcej taki, jak w przypadku żarówek z żarnikiem w Fiacie 126p – ciężko było stwierdzić, czy to mijania, czy pozycyjne. Nawiasem, wymiana reflektorów na halogeny (H4) sprawiał, że maluchy zaczynały być widoczne i normalnie oświetlały drogę. Stare dzieje.