Blokada portu 25 w Dialogu.

„Trochę” przespałem, a tymczasem Dialog poszedł w ślady TPSA, jeśli chodzi o blokowanie spamu wychodzącego z sieci.

Jak Dialog podaje w informacji prasowej, od dnia 18 maja rozpoczęli blokadę portu 25, służącego do wysłki pocztyspamu. Z tego co wiem, informacje do abonentów zostały wysłane w kwietniu, więc widać, że powoli firmy przestają podchodzić do tego działania superostrożnie i zaczynają po prostu wychodzić z założenia, że „informujemy i wyłączamy”. Nie ma co ukrywać, TPSA zrobiła dużo dobrego swoją odważną (ale też przemyślaną i bardzo starannie zaplanowaną) akcją.

Jeśli chodzi o większych polskich darmowych dostawców usług pocztowych, to i WP i Onet pozwalają na korzystanie z szyfrownia przy logowaniu do poczty, więc niezależnie od dostawcy warto zmienić ustawienia progrmu pocztowego tak, aby korzystać z szyfrowania. Nowy Thunderbird AKA Icedove nawet przy podaniu adresu email z WP lub Onetu sam sugeruje ustawienia z włączonym szyfrowaniem.

Ci, którzy nie mogą korzystać z szyfrownia, powinni zmienić sposób wysyłki poczty (TPSA postarała się bardziej niż Dialog z ilością instrukcji, dlatego linkuję do nich).

Jeśli chodzi o sposób usunięcia blokady, to – w przeciwieństwie do TPSA – użytkownik nie może sam odblokować portu 25, ale także w Dialogu taka możliwość istnieje. Aby odblokować port 25 w Dialogu należy skontaktować się z Dialogiem np. za pośrednictwem infolinii.

Jogger 3.0 – trzy słowa w temacie.

Padła propozycja przepisania Joggera. Od zera. Od jednego z aktualnych developerów. Propozycja jest ciekawa, ale mam wrażenie, że jest to klasyczne weźcie się i zróbcie.

Padła propozycja przepisania Joggera. Od zera. Od jednego z aktualnych developerów. Propozycja jest ciekawa, ale mam wrażenie, że jest to klasyczne weźcie się i zróbcie. Oczywiście zróbcie wg naszych wskazówek (wybierzemy wam język, nie będziemy spinać projektu, będziemy dawać wskazówki).

Ciekawe, że autor wspomina o frustracji, jako jednym z głównych demotywatorów. IMO jest to zwykłe szukanie kozła ofiarnego, ew. złe odczytywanie intencji – prawda jest taka, że to, co było odbierane jako narzekania, to w znacznej mierze był to po prostu feedback od użytkowników, o którym twórcy innych projektów mogą tylko pomarzyć. O wiele bardziej demotywujące IMO jest zero odzewu, zero komentarza, totalna olewka. Wracając – wspomina o frustracji, a sam proponuje dokładnie taki sam model, tylko tym razem sam chce narzekać: nie dostaniecie kodu, będziecie pisać w PHP5, nie będę osobą spinającą kod.

Autor pisze:

Czy tylko potraficie siedzieć na dupie i marudzić, że nikt nie rozwija Joggera, a wy byście go zrobili oh tak jak bardzo zajebiście, ale wam się nie chce i nigdy (OpenJogger) nie chciało?

Można to odebrać jako mi się nie udało, to zróbcie za mnie? Można. Tym bardziej, że nawet dawno obiecywanej wiki z szablonami nie widać. Czyli narzekanie na brak pomocy od użytkowników, bez dania im narzędzi i sposobności od tejże pomocy. W sumie nawet nie tyle brak, co rzekomy brak, albo kreowanie braku przez twórców. Bo i zgłoszenia błędów były (z różnym skutkiem dla zgłaszających), i propozycje funkcjonalności były, i wreszczie cała masa użytkowników (wliczając mnie) opublikowała swoje szablony. Oczywiście w miarę możliwości, czyli gdzieś tam bokiem, nie w jednym miejscu, bo autorzy nie raczyli dać podstawki.

Zastanawiam się też, o którego OpenJoggera chodzi. Google nie jest jednoznaczne w tym względzie. Jeśli tego, hostowanego na szluug.org, to z tego co widzę, chodziło głównie o funkcjonalności, a te zostały dorobione. W sumie ciekawe, czy ike ma kopię repo. Jeśli tak, to IMO wartoby wskrzesić, a przynajmniej wystawić dotychczasowe osiągnięcia.

Podsumowując: cieszę się, że autorzy dojrzeli do przyjęcia do wiadomości faktu, że obecnie Jogger dogorywa. Zastanawiam się, kiedy dojrzeją do tego, żeby przyznać się do tego, że to nie postawa użytkowników doprowadziła do obecnej sytuacji, tylko ich własna i wyciągną wnioski z poprzednich błędów. Biorąc pod uwagę dalsze zwalanie winy na feedback od użytkowników (albo jego brak, zależnie od okoliczności), brak działań własnych, brak chęci pomocy (któż miałby spinać całość, jeśli nie ma to być mozolne – i mało sensowne – wymyślanie koła od nowa?; po co chować istniejący kod – część pewnie się nada, ew. będzie widać, co poprawić i jakie funkcjonalności realizuje), brak chęci rozmowy (komentarze zostały wyłączone z powodu trollingu)…

W ogóle każda próba dialogu czy krytyki jest odbierana jako trolling (od dłuższego czasu). Komentarze są przez autorów blokowane, blogi kasowane. Kto chciałby pracować z takimi egotycznymi mimozami?

Podsumowując (po raz drugi): nie wróżę sukcesu. Nie w tej formie. Gdyby opublikować kod i dać pełną wolność użytkownikom, to może coś się rozwinie. Może, bo jest to i tak spóźniona decyzja.

PS. Jak znam życie i ten wpis zostanie odebrany jako atak, krytyka, trolling itd. Błędnie, ale co ja mogę poradzić?

Cpulimit, czyli cichy laptop.

Czasem jest tak, że do wykonania jest jakieś zadanie, na czasie wykonania którego nie zależy nam szczególnie, ale wykonujemy je na sprzęcie, który przy większym obciążeniu zaczyna np. hałasować. Dobrym przykładem jest kompresja/dekompresja dużych archiwów lub konwersja filmów na laptopie. Mój laptop praktycznie nigdy nie korzysta z wiatraka. Włącza się on dopiero, gdy procesor osiągnie 75 st. C, ale za to jak się włączy… tragedia, że szkoda słów.

Zwykły nice nie wystarczy (to dobre do zapewnienia dobrej responsywności innych zadań), ale to jest Linux, więc na pewno coś jest, co może pomóc. I rzeczywiście istnieje program, który pozwoli procentowo przydzielić zasoby CPU, a  nazywa się on cpulimit.

Zasada działania jest prosta – uruchomiony program śledzi wskazany proces i okresowo zatrzymać jego działanie (wysyłając SIGSTOP), a następnie, po bardzo krótkiej chwili wznawia je (wysyłając SIGCONT). Dodatkowo oblicza, na ile zatrzymać działanie tak, aby średni czas działania był zgodny z podanym przez użytkownika procentowym udziałem przydzielonego czasu procesora. Żadnych cudów, ale efekt bardzo fajny – po -l 60 (limitowanie do 60%) mam pewność, że wiatrak się nie załączy – temperatura nie zbliża się w okolice krytycznych 75 st. C.

Żeby nie było za dobrze, są też wady. Oczywista to wydłużenie czasu wykonania operacji. Mniej oczywista, to trochę „śmieci” na ekranie (przy uruchomieniu jeden raz pojawia się informacja o zatrzymaniu działania procesu). Kolejna wada, to działanie tylko dla pierwszego procesu pasującego do nazwy (ale to już polecam przeczytanie uwag w man cpulimit).

Ponieważ miałem problem z opcjami -e oraz -P (pewnie zaraz zgłoszenie błędu pójdzie), za to -p działa bez problemu, to, jeśli ktoś koniecznie chce odwoływać się do nazwy, polecam użycie:

cpulimit -p `pidof PROCES` -l 60 -v

Z podobnych zagadnień, jeśli ktoś chciałby przypisać proces do danego CPU, to powinien zainteresować się programem taskset.

UPDATE: Jak Paweł słusznie zauważył w komentarzu (dzięki za info), już było na ten temat pisane. Dodaję linka.

Linki:

  1. Strona domowa programu cpulimit.
  2. Ciekawie wyglądający opis tworzenia demona na bazie programu cpulimit (nie testowałem w praktyce).
  3. Nieco więcej o taskset.
  4. Wpis Grzglo na ten sam temat – parę informacji więcej (zwł. o demonie) oraz dyskusja.
  5. Opis Control Groups w Linuksie – inny, wspierany przez kernel, bardziej uniwersalny, wydaje się, że lepszy (ale i nieco trudniejszy w użyciu) sposób na to samo.

Rockbox, scrobbling i obsługa libre.fm pod Linuksem.

Wygląda, że mój odtwarzacz dorobił się finalnej postaci. To, co najważniejsze, czyli odtwarzanie muzyki działało od samego początku. Ostatnio dorobił się dodatkowej karty flash, a teraz obsługi scrobblingu. O ile samo włączenie scrobblingu, które już wcześniej planowałem zrobić, jest trywialne i aż dziwne, że wcześniej tego nie zrobiłem, o tyle spięcie z libre.fm trywialne nie jest (trudne też nie, ale). Do rzeczy.

Włączenie obsługi scrobblingu w Rockboksie jest proste i sprowadza się do zaznaczenia jednej opcji. Konkrentnie należy zmienić Settings -> Playback Settings -> Last.fm Log na Yes. Tworzony i automatycznie uzupełniany jest plik .scrobbler.log, w standardowym formacie. Nie wiem, czemu wcześniej tego nie zrobiłem w sumie. Pewnie rzuciłem okiem na dalsze wymagane czynności i odpuściłem.

Gorzej z obsługą libre.fm, bo sam plik to nie wszystko (a w zasadzie prawie nic). Początkowo chciałem korzystać z QTscrobblera – klikalne, wolne, niby libre.fm obsługuje. Pierwszy zgrzyt – nie ma tego w repo Debiana, nie ma pakietu .deb do pobrania. Kompilacja i budowa paczki to wprawdzie moment (ave checkinstall!) plus konieczność doinstalowania paru pakietów koniecznych do kompilacji, ale niestety nie widzę nigdzie opcji wyboru libre.fm, a dokumentacja w tym zakresie jest na poziomie non-existent, mimo, że sama aplikacja jest oznaczona jako wspierająca libre.fm na ich wiki. Być może należy dodać wpisy w hosts. Być może ustawić proxy. Zawsze można w źródle zmienić… No ale jakby nie o to chodzi – to miało być łatwe i klikalne, a robi się rzeźba. A wyniki wyszukiwania nie pomagają.

Podczas poszukiwań wielokrotnie natykałem się na opis, jak w prosty sposób (skrypt w bashu plus dwa skrypty w pythonie) aktualizować dane na libre.fm z wiersza poleceń. Metoda prymitywna, ale wyglądająca na prostą i skuteczną, więc stwierdziłem, że dam jej szansę. Jedyne na co warto zwrócić uwagę, to aktualizacja strefy czasowej. OTOH nie mam pewności, dla której strefy czasowej Rockbox dodaje timestampy przy poprawnie ustawionym czasie na odtwarzaczu i komputerze, ale nawet jeśli będzie przesunięcie o te 2 godziny, ale dzień się będzie zgadzał, a taka dokładność w zupełności mi wystarczy.

Instrukcja step-by-step:

  1. Pobierz skrypt bashowy (drugą wersję) z forum i zapisz do pliku
  2. Dostosuj strefę czasową
  3. Utwórz katalog librefm w katalogu użytkownika (mkdir ~/librefm)
  4. Pobierz skrypty import.py oraz gobble.py z tej strony
  5. Uruchom skrypt bashowy (sh nazwa_pod_jaka_zapisany). W katalogu musi być plik .scrobbler.log
  6. Opcjonalnie możesz wykasować pozycje, których nie chcesz wysyłać (np. podcasty czy audiobooki)
  7. Uruchom skrypt w Pythonie (chmod 700 import.py && ./import.py login_do_librefm ~/librefm/rockbox.log)
  8. Podaj hasło do swojego konta na libre.fm
  9. Enjoy your stats

Jeśli ktoś spiął QTscrobblera z libre.fm, to chętnie dowiem się, jak to dokładnie zrobić.

Poza tym, ciągle rozglądam się za wygodnym sposobem słuchania muzyki, ze wsparciem (natywnym) dla libre.fm i – najlepiej – jednoczesnym wsparciem dla Jamendo. Jest Pyjama, ale po pierwsze nie jest to player ogólnego przeznaczenia, tylko – skądinąd wygodny – program do Jamendo. Po drugie, demon szybkości to to nie jest. Nie wiem, czy kwestia Pythona z testinga, czy czego, ale obecnie potrafi zmulić i to do granicy reponsywności (OTOH odtwarzanie działa w tym czasie płynnie, więc nie krytyk). A kiedyś było dobrze… Po trzecie, Pyjama jest słabo rozwijana.

Ideałem byłoby coś, co potrafi scrobble’ować i radia internetowe, i dobrze obsługującego zwykłe albumy z dysku, i Jamendo. W sumie kolejność Jamendo -> radia -> albumy z dysku, bo jakoś nie jestem fanem trzymania wybranej kolekcji (co innego odtwarzacz).

Był sobie pagerank, czyli statystyki bloga.

Statystyk dawno nie było, bo i ten blog istnieje krótko, więc nie bardzo było z czego je robić. Ponieważ prawie rok, to można coś tam postatystykować. I oczywiście tradycyjnie ponarzekać na Google.

Wszystkie statystyki tradycyjnie wg stat4u. Na początek systemy operacyjne: Linux 41% wejść, Windows 52% (XP – 36%, Vista i Windows 7 – po ok. 8%). Mac OS X – 3%. Dość standardowo, większy nieco niż na poprzednim podsumowaniu (na poprzednim blogu) udział Linuksa. Przeglądarki: Firefox – 52%, Opera – 13%, Chrome – 7%. IE w różnych wersjach – 9% (nieco ponad 1% z IE6). Mozilla/5.0 (Netscape) – 14%, Safari 2%, no i na końcu telefon komórkowy 1%.

Rozdzielczość ekranu bez większych zmian – 1280×800 lub 1280×1024 to 40%, czyli znowu minimalnie mniejszy, ale nadal dominujący udział tej rozdzielczości.

Miało być narzekanie na Google. Gógiel zamieszał z pagerank, znowu. Kiedyś pagerank poprzedniego bloga zniknął na dłuższy czas (kilka tygodni IIRC). Teraz wygląda, że też były aktualizacje jakieś i znowu jest N/A, tym razem tutaj. Przyczyna jest nieznana, stawiam, że chodzi o webdirect z domeny rozie.blogdns.net i albo stwierdził, że to duplicate content, albo coś takiego. Bana nie ma i nadal Gógiel generuje sporo wejść.

Zresztą, przyczyny są nieznane, jak to zwykle w Google (kto próbował się kiedykolwiek dowiedzieć czegoś, np. czemu konkretnie poczta z danej domeny trafia do spamu, ten wie o czym mowa). Młody wiek? Może. Duplicate content? Może. Dużo podstron? Może. Wszystko do kupy. Pewnie tak.

W sumie na bardzo ładne wytłumaczenie algorytmu pagerank się natknąłem. Kiedyś będzie trzeba przeczytać. Raczej z ciekawości, bo pagerank jest tu tak potrzebny, jak chłodzenie wodne w netbooku.

Skoro przy Google jesteśmy, to zmienili design. W sumie nie zauważyłem zbytnio, może dlatego, że korzystam z wyszukiwarki Yahoo w pracy (nie, nie przesiadłem się na wszystkich kompach na Yahoo, jakoś tak wyszło). Największe emocje wśród współpracowników wzbudziło dodanie tego gówna po lewej. Znaczy się kolumny. Cóż, w Yahoo była od zawsze, ale faktem jest, że na początku też mnie w Yahoo drażniła. Ale człowiek to takie bydlę, co się szybko przyzwyczaja…

No i skoro przy blogu i jego pisaniu jesteśmy – Bloxer2 (recenzja tu) zdecydowanie daje radę, z niecierpliwością czekam na poprawki błędów. I wtedy to się całkiem na ten miodek przestawię… Chociaż już teraz zauważyłem, że wszytkie nowe notki z jego pomocą publikuję.

Flattr czyli koniec Wykopu.

Ostatnio Zal pisał o mikropłatnościach, a raczej czemu jest z nimi problem. Przypomniało mi to, że twórcy The Pirate Bay zrobili system mikropłatności Flattr, na razie będący w fazie zamkniętej bety, ale wyglądający bardzo obiecująco. Ale Flattr to nie tylko mikropłatności, IMO to także miażdżąca konkurencja dla serwisów typu Wykop.

Zasada działania Flattr jest bardzo prosta. Raz na miesiąc użytkownicy określają kwotę, jaką chcą przeznaczyć dostawcom rzeczy (thing; może to być wpis na blogu, utwór, zdjęcie, program, cokolwiek), czyli treści w sieci, np. 3 zł 2 euro. Następnie surfują normalnie, a jak im się coś spodoba, to klikają wklejkę na stronie. Na koniec miesiąca kwota jest dzielona przez ilość kliknięć i każdy obdarowany dostaje swoją część. Genialnie proste, szybkie, bez prowizji od każdej transakcji pochłaniającej niepotrzebnie pieniądze. Bez czasochłonnego – w porównaniu z pojedynczym kliknięciem – logowania się do banku, kodów jednorazowych itp.

Jednak największa siła tego systemu to IMO nie mikropłatności, tylko – zamierzony lub nie – system oceny jakości treści. Co więcej, oparty na rzeczywistej wartości tejże treści, bo głosowanie to nie puste kliknięcia, tylko idą za nimi pieniądze. Już teraz na stronie jest Top 5 (chyba wg oddanych ilości głosów; link nieaktualny 404, usuwam), są tagi. Dodać do tego kategorie i w zasadzie mamy Wykop. Tylko lepszy. Znaczy w sensie: bardziej godny zaufania.

Oczywiście, bez żadnych ograniczeń łatwo nadużyć systemu (doładować za 10 groszy i zrobić 1000 kliknięć), ale zapewne to da się ograniczyć, jeśli twórcom będzie zależało na umacnianiu wiarygodności ocen (co nie jest oczywiste, bo nie takie jest założenie systemu). Pytanie co z dużymi, którzy gotowi są zapłacić za promocję treści…

Póki co, twórcy Wykopu i podobnych nie mają się czego bać – Flattr to zamknięta beta, użytkowników jest mało, a sam serwis służy póki co zgodnie z pierwotnymi założeniami – do mikropłatności w podziękowaniu za dostarczenie kontentu.

Próbuję dostać się do użytkowników wersji beta – jeśli ktoś ma zaproszenie, to poproszę (nie kwapią się z wysłaniem).

UPDATE: Widzę, że Zal też popełnił wpis o Flattr, przy okazji dokopał się do minimalnej kwoty, którą trzeba przeznaczyć miesięcznie – 2 euro (TBH trochę dużo jak na polskie warunki, może to być bariera). Poprawiam.

 

Bloxer2 – recenzja.

Wszystko zaczęło się oczywiście od tego wpisu, w którym dowiedziałem się, że dostępna jest nowa wersja probramu Bloxer2. Ponieważ wielokrotnie narzekałem na bloksowy edytor, to postanowiłem dać mu szansę, tym bardziej, że z racji faktu, że jest napisany w Javie, ma szansę działać pod każdym systemem.

Bloxer2 screenshot

Źródło: http://sourceforge.net/projects/bloxer2/

Testowany był na leciwym kompie (PIII 1GHz, 1 GB RAM) z zainstalowanym Debianem w wersji testing (Squeeze). Java debianowa, z oficjalnego repo (6.20-dlj-1). Pobranie bez rewolucji – jak to zwykle z Sourceforge. Uruchomienie przez wywołanie załączonego w archiwum pliku sh. Pierwsze wrażenie pozytywne – uruchomiło się i to nawet żwawo, choć to Java[1]. Zajętość RAM po uruchomieniu 7,7% wg top – wynik jak najbardziej przeciętny. Maksimum, które widziałem, pod koniec pisania notki to 10%. Spokojnie uchodzi.

Po uruchomieniu grzecznie poprosił o podanie konta i hasła, następnie wybór bloga (cóż, tu nie potestuję, bo mam jeden). W Ustawienia niezbyt wiele opcji, ale z przydatnych – zapisywanie notki co kilkanaście sekund (jak ktoś korzysta z Firefoksa, to dokładnie to samo ofreuje rozszerzenie Lazarus, które jak zwykle gorąco polecam). Jednak chyba, żeby działało trzeba raz zapisać notkę ręcznie (a mógłby robić to do jakiegoś domyślnego pliku).

Pora na edycję (tego) wpisu. Pierwsze wrażenie z edycji także pozytywne – jest obsługa tagów, jest formatowanie dla wstępu, całość wygląda prosto (przynajmniej dla mnie, wcześniej korzystałem z TinyMCE) AKA czytelnie i schludnie. Wpisy robi się normalnie – nie widzę jakichś większych różnic w porównaniu z przeglądarkowym TinyMCE.

Drugie wrażenie – także pozytywne. Spodziewałem się jakiegoś półspolszczonego, topornego crapu, a tymczasem nie zauważyłem żadnego nieprzetłumaczonego miejsca (wliczając w to podpowiedzi na przyciskach), co więcej, dostępna jest czytelna i dopracowana (przynajmniej na pierwszy rzut oka) pomoc. Rozmieszczenie pozycji przemyślane, fajne funkcje typu podpowiadanie tagów (z listy tagów już wykorzystanych na danym blogu).

Nie samymi pozytywami człowiek jednak żyje. Nie ma sprawdzania pisowni (oddając sprawiedliwość, nie działało także w przeglądarce i TinyMCE). „Oczko” w lewym górnym rogu z podpowiedzią Otwórz blog w przeglądarce nie działa (a przegladarka w systemie jak najbardziej ustawiona; miejca na ręczne podanie ścieżki do programu przeglądarki brak…). Dramatyczny minus w stosunku do przeglądargowego TinyMCE to brak podglądu notki tak, jak będzie wyglądać na blogu. Ja rozumiem, że WYSIWYG jest, ale co rzeczywisty podgląd, to rzeczywisty podgląd – choćby linki można sprawdzić. Brakuje też możliwości podglądu i edycji kodu HTML.

Z irytujących drobiazgów: nie wiem na ile to kwestia wyglądu, na ile mojego przyzwyczajenia, ale miałem tendencję do kasowania ostatniej spacji/znaku na końcu edytowanego tekstu – wyglądało jakby dwie były. Bliższe przyjrzenie się potwierdza, że jest bug – po przejściu parę linii do góry i powrocie (czy też wciśnięciu klawisza End) ewidentnie kursor ustawia się o spację za daleko, a wciśnięcie kasuje np. kropkę, która faktycznie jest na końcu (bez spacji za nią).

Pod dłuższym szukaniu udało mi się też znaleźć jeden bug w wyglądzie – przy wyborze kategorii po Wszystko, albo raczej nad nim wiele pustych pozycji. Niewiele mówią (przynajmniej mi, ale podejrzewam, że i początkujący będą mieli z tym problem) hasła typu ustaw powłokę w położeniu absolutnym czy wstaw powłokę. WTF powłoka? Pomoc na ten temat milczy.

Załączanie zdjęć (w sprawdzanie optymalizacji się nie bawię) – działa (wiem, że nie ma, o tym dalej). Szkoda, że nie ma intuicyjnego powrotu do doboru parametrów (zdaje się dwuklik na obiekcie działa), przydałby się opis, jak zrobić podpis pod zdjęciem… Nieintuicyjne jest też usuwanie zdjęcia – trochę topornie to działało.

Mi osobiście program się podoba i gdyby miał edycję HTML, sprawdzanie pisowni i podgląd jak w TinyMCE to dziś się przesiadam. Skoro nie ma, to raczej poczekam chwilę, mam nadzieję, że bugi zostaną szybko poprawione. Po lekkiej rozbudowie Pomocy i poprawkach błędów IMO spokojnie można polecać go zaczynającym blogowanie na Blox, tym bardziej, że każdy z obecnie dostępnych przez stronę edytorów jest niedoskonały.

Pora na publikację notki… Wiele mówiący błąd: Wystąpił błąd przy wysyłaniu do serwera. Trochę żenada – dla początkującego na pewno spory zniechęcacz. No i nic nie mówiący komunikat, nawet nie wiadomo, co poprawić. Po usunięciu załączonego screenshota udało się – jak widać – zamieścić notkę. Pobieranie już opublikowanych notek i edycja działa.

Wady/bugi (mam nadzieję, że lista się przyda i zostaną szybko usunięte):

  • kliknięcie Ustawienia -> zapisz zmiany jest mało czytelne. Nie widać, czy zapisał, przycisk mógłby się wyszarzać jeśli konfiguracja nie różni się od aktualnie zapisanej, przydałby się także przycisk do zamykania tego okna (tak, wiem, jest u góry).
  • przydałoby się sprawdzanie pisowni, najlepiej z możliwością wskazania systemowego słownika.
  • nie działa przycisk otwierający przeglądarkę.
  • przy wyborze tagu przydała by się liczba wpisów z danym tagiem (niekrytyczne i niekoniecznie proste do zrobienia – może wymagać zmian po stronie serwisu/API).
  • brak podglądu/edycji kodu HTML.
  • brak rzeczywistego podglądu wyglądu wpisu.
  • bug z kursorem na końcu linii.
  • puste pola w wyborze kategorii (kosmetyka).
  • ctrl-s działa lub nie działa w zależności o położenia kursora – czasem jakiś JS error (no form element found).
  • brak możliwości ustawienia opcji dla komentarzy i podania trackbacku.
  • brak możliwości edycji hasła do blogu w Ustawienia – pole edycji nieaktywne. nieintuicyjna edycja hasła – nie można od razu edytować, tylko trzeba najpierw kliknąć zmień konfigurację konta.
  • nic nie mówiące komunikaty błędów.
  • problemy z edycją obrazków (toporna jakaś), raz działa, raz nie.

[1] Jak w tym dowcipie:
– Puk! Puk!
– Kto tam?
10 sekund przerwy
– Java!

UPDATE: Po namyśle, przyszła mi do głowy jeszcze jedna wada w stosunku do edycji przez stronę. Jeśli ktoś pisze z więcej niż jednego kompa, to w przypadku Bloxer2 traci możliwość edycji szkicu z obu komputerów. Zapisać wpisu na serwerze Blox jako szkicu niestety się nie da.

UPDATE: Wydana została wersja 0.9.5, która daje m.in. możliwość zapisu szkicu, wstawiania znaków specjalnych i podglądu oraz edycji HTML. Nanoszę stosowne zmiany powyżej.

Reklama na Facebooku, czyli „zarabiane” przez granie w ruletkę.

Jakiś czas temu trafiłem na Facebooku na ciekawe zjawisko. Reklama jak reklama, serwis jak serwis. Po trzech słowach wiedziałem, że ściema i naciąganie, ale argumentacja była ciekawa i – na pierwszy rzut oka – nawet przekonująca.

Chodziło o „zarabianie” poprzez granie w kasynach. Konkretnie przy grze w ruletkę. Zarobek przedstawiony jako pewny dzięki systemowi, mówiącemu, że jeśli przegramy, to należy podwoić stawkę. W końcu, jeśli będziemy obstawiać za każdym razem dwukrotność poprzedniej stawki, to wygramy (zarobimy równowartość pierwszego zakładu).

Szybkie dogooglanie i wiadomo, że chodzi o coś znanego od dawna (od osiemnastego wieku) pod hasłem system Martingale. Dla tych, których nie przekonuje matematyka prezentowana na wiki, krótka tabelka (TBH, najpierw tabelkę zrobiłem, mając w pamięci szachownicę i ziarenka ryżu):

Ile z rzędu Stawka Prawd. z zerem Prawd. bez zera Raz na ile (z 0) Raz na ile (bez 0)
1 1 51,35000000% 50,00000000% 1,95 2
2 2 26,36822500% 25,00000000% 3,79 4
3 4 13,54008354% 12,50000000% 7,39 8
4 8 6,95283290% 6,25000000% 14,38 16
5 16 3,57027969% 3,12500000% 28,01 32
6 32 1,83333862% 1,56250000% 54,55 64
7 64 0,94141938% 0,78125000% 106,22 128
8 128 0,48341885% 0,39062500% 206,86 256
9 256 0,24823558% 0,19531250% 402,84 512
10 512 0,12746897% 0,09765625% 784,5 1024
11 1024 0,06545532% 0,04882813% 1527,76 2048
12 2048 0,03361131% 0,02441406% 2975,19 4096
13 4096 0,01725941% 0,01220703% 5793,94 8192
14 8192 0,00886270% 0,00610352% 11283,24 16384
15 16384 0,00455100% 0,00305176% 21973,2 32768
16 32768 0,00233694% 0,00152588% 42791,04 65536
17 65536 0,00120002% 0,00076294% 83332,11 131072
18 131072 0,00061621% 0,00038147% 162282,59 262144
19 262144 0,00031642% 0,00019073% 316032,31 524288
20 524288 0,00016248% 0,00009537% 615447,54 1048576

Objaśnienie kolumn:

  • Ile z rzędu – ile razy z rzędu przegramy.
  • Stawka – ile trzeba postawić, by wejść do gry.
  • Prawd. z zerem – prawdopodobieństwo, że przegramy i tym razem w serii (ruletka z jednym zerem). Dokładnie, prawdopodobieństwo serii o ilości ile z rzędu bez wygranej.
  • Prawd. bez zera – j.w. ale dla hipotetycznej ruletki bez zera.
  • Raz na ile (z 0)- raz na ile rozpoczętych serii zdarzy nam się taka sytuacja (ruletka z jednym zerem).
  • Raz na ile (bez 0) – j.w. ale dla hipotetycznej ruletki bez zera.

Jak widać, średnio raz na 207 gier zdarzy się, że trzeba będzie postawić 128 euro, by „zarobić” 1 euro. Mam nadzieję, że to skutecznie zniechęci naiwniaków. Na ruletkę nie ma – i być nie może – matematycznego sposobu. Statystycznie kasyno zawsze ma przewagę (w postaci zera, lub, w niektórych wariantach, dwóch zer).

Uprzedając ew. sceptyków – tak, ten system działa w 100%. Trzeba tylko pamiętać o założeniu, w którym działa w 100%, czyli o nieskończonych zasobach grającego. ;->