Raport mniejszości

Cysorz to ma klawe życie… Na usługach ma służby różnej maści, w kraju duże przedsiębiorstwa. Bardzo duże, takie, których wycena przekracza roczny budżet niejednego kraju. Na przykład Polski. I to wielokrotnie.

Wyobraźmy sobie, że cysorz wpada na pomysł zdobycia pieniędzy. Nie dla siebie, oczywiście, tylko dla zaprzyjaźnionych popleczników. Poprzez legalne mechanizmy, nie bezpośrednio, oczywiście. Powiedzmy, że skorzysta z podległych, państwowych służb do sprawdzenia, czy można by się do czegoś w życiu CEO dużej firmy przyczepić tak, żeby po nagłośnieniu wpłynąć na kurs akcji. Niech spadną o 20, 25 czy 30%, potem odbiją. Trochę pewnie zgarną przypadkowi gracze, ale większość zysku trafi tam, gdzie trafić miała. Do tych, którzy potrafią na takiej zaplanowanej akcji skorzystać i będą o niej wiedzieli.

No to szukamy… CEO firmy ma kochankę. Z innego kraju. Świetnie! Można ją oskarżyć o współpracę z obcym wywiadem. To, czy faktycznie współpracowała, jest drugorzędne. Będzie afera, media i gawiedź rzuci się do szukania innych brudów. Można wyciągnąć stare zarzuty, plotki i wobec człowieka, i wobec firmy. Odsunięcie zainteresowania społecznego od kontrowersyjnych poczynań cysorza i niezbyt ciekawej sytuacji w kraju – gratis.

Na szczegóły typu kochanka to CEO dużej zagranicznej firmy, nikt nie zwróci uwagi. Jakieś kontakty z (kontr)wywiadem, choćby jednostronne, zapewne były. Taka rola tej „firmy”. Motywacja finansowa do bycia szpiegiem praktycznie żadna. Ale to bez znaczenia…

Spadek wyceny rynkowej Nvidia w ciągu ostatniego miesiąca wyniósł jakieś 1500 mld dolarów. To więcej, niż szacowany całkowity, obustronny koszt woj^H^H^Hoperacji specjalnej od początku jej trwania.

Dobrze, dobrze być cysorzem…

Pozory

Niedawno pisałem o teatrze bezpieczeństwa, który zauważyłem przy okazji próby zgłoszenia pozostawionego bagażu. W środę byłem na imprezie masowej i… teatr ma się dobrze.

Chodzi o imprezy związane z obchodami imienin ulicy Święty Marcin w Poznaniu. Był tradycyjny korowód, były koncerty. Były tłumy ludzi, sporo policji i… nowe zabezpieczenia.

Nie wiem, czy było to planowane wcześniej, czy wynika z niedawnych wydarzeń w Krakowie, ale ścisły teren imprezy został odgrodzony, a wchodzących kontrolowano. Wszyscy przechodzili przez punkty, gdzie byli sprawdzani przez pracowników agencji ochrony.

Wiadomo, że na tego typu imprezie ludzi jest dużo i się przemieszczają, żeby np. zająć dobre miejsce do oglądania korowodu. Kontrolujących było znacznie mniej. Zatem mimo, że ściągnięto ludzi młodych z – na oko – podstawowym przeszkoleniem, tworzyły się kolejki.

OK, czymże jest kilka(naście) minut w kolejce w zamian za bezpieczeństwo? Niczym. Ale czy było bezpiecznie? Moja obserwacja była taka, że kobiety proszono o otwarcie torebek i plecaków dziecięcych. Mężczyzn skanowano wykrywaczem metalu. Kolejka, więc wszystko pobieżnie, jakieś 2-3 sekundy na osobę.

Nie wiem jaki był koszt tej zabawy, ale wpływ na bezpieczeństwo wg mnie wyłącznie iluzoryczny. OK, prawdopodobnie żadna kobieta nie wniosłaby torby granatów. Mężczyźni prawdopodobnie nie wnieśliby długiej broni. I to chyba tyle.

Szczęśliwie nie wziąłem plecaka z multitoolem. Jest niezerowa szansa, że zostałby znaleziony i skonfiskowany. Człowiek przede mną stracił malutki scyzoryk, który sam zgłosił. I chyba tylko dlatego, że zgłosił, bo czuję, że ochrona samodzielnie by go nie znalazła.

Oczywiście można poklepać się po plecach i udawać, że to są działania mające wpływ na bezpieczeństwo. Wg mnie to wyłącznie teatr.

Złe przeczucia

Wpis jak najbardziej powiązany z dzisiejszą datą. Tytułem wstępu: jestem mocno racjonalny, nie wierzę w zjawiska nadprzyrodzone, a opis dotyczy moich odczuć/obserwacji/postrzegania świata. Chodzi o przeczucia.

Na początek, dla rozluźnienia, utwór powiązany tytułem.

Przechodząc do sedna. Czasem, gdy ktoś coś powie albo napisze, mam wrażenie, że coś się nie zgadza. Trochę jak w filmie Matrix, tylko nie na zasadzie deja vu, a coś jest nie tak. Niedługo potem osoba umiera, a to co nie pasowało, jest powiązane z jej śmiercią. Co gorsza, mam – nie do końca uświadomione, poza coś tu nie gra – poczucie, że wiem o tym.

Nie umiem tego racjonalnie wytłumaczyć. Nie podam szczegółów (zbyt prywatne), ale nie jest tak, że ta osoba też wie i świadomie lub nie używa innych zwrotów czy komunikacji niewerbalnej. Niekoniecznie chodzi nawet o kwestie czysto zdrowotne.

Zdarzały się przypadki, gdy mowa była o zwykłych rzeczach, treść była napisana, nie mówiona (odpada komunikacja niewerbalna), albo komunikat wysyła zupełnie inna osoba. Ot, powiedzmy X jedzie na weekend na Mazury. Potem, w trakcie wyjazdu, X ma wypadek. Niekoniecznie chodzi o osoby bliskie.

Rozsądnym wytłumaczeniem byłoby uznanie, że jest to dopasowywanie po fakcie. Tylko właśnie nie, bo mam pewność, że efekt coś tu nie gra zauważyłem już wcześniej.

Co dalej? Pewnie nic. Przecież nie będę komuś pisał/mówił, że coś mi tu nie gra i mam przeczucia, więc nie jedź na ten wyjazd, prawda? Tym bardziej, że nie mam statystyk, pewnie pamiętam tylko trafione. Wiadomo, że łatwo zwrócić uwagę na sygnały po fakcie (efekt pewności wstecznej). Przy czym, ponownie, jestem pewien, że niedopasowanie zauważyłem wcześniej, od razu gdy zapoznałem się z informacją.

Niemniej, odczucie po fakcie, że wiedziało się, że coś tu nie gra i nic się nie zrobiło, nie jest komfortowa. Mimo, że nie wiem co się dokładnie wydarzy. Po prostu coś nie pasuje. I tak, z oczywistych powodów zawsze 1. listopada mi się to przypomina.