Znalezione nie kradzione

Tak mówi powiedzenie, ale niezupełnie jest tak w praktyce. Ostatnio miałem okazję nieco bliżej przyjrzeć się procedurom. Wiadomo, że ludzie gubią rzeczy, inni ludzie rzeczy znajdują. Do tej pory nie miałem okazji i potrzeby bliżej zapoznawać się z przepisami. Zdarzyło mi się kiedyś znaleźć telefon, jeszcze włączony i albo nie był zablokowany, albo widać było, kto ostatnio dzwonił, w każdym razie szczęśliwie oddałem właścicielowi.

Znajda

Niedawno, bo 17 października, znalazłem zegarek. Taki na rękę. W pierwszej chwili pomyślałem, że to dziecko zgubiło, ale jak podniosłem, wiedziałem, że to nie dziecięcy. Za ciężki, za porządny. Czyli damski. Poszukałem w sieci i okazało się, że coś, co wziąłem na pierwszy rzut oka za zegarek dziecięcy, kosztuje kilkaset złotych. Wrzuciłem ogłoszenie na lokalną grupę na Facebooku dotyczącą zgubionych i znalezionych przedmiotów. Zdziwiło mnie, jaki tam ruch.

W międzyczasie doczytałem, jakie są prawa i obowiązki znalazcy. W skrócie: można legalnie nabyć prawa do przedmiotu, ale trzeba zgłosić do biura rzeczy znalezionych, a na własność przechodzi po pół roku albo roku, w zależności od okoliczności. Oczywiście o ile nie zgłosi się właściciel.

Art. 187 KC §  1. Rzecz znaleziona, która nie zostanie przez osobę uprawnioną odebrana w ciągu 6 miesięcy od dnia doręczenia jej wezwania do odbioru, a w przypadku niemożności wezwania – w ciągu roku od dnia jej znalezienia, staje się własnością znalazcy, jeżeli uczynił on zadość swoim obowiązkom. Jeżeli jednak rzecz została oddana staroście, znalazca staje się jej właścicielem, jeżeli rzecz odebrał w wyznaczonym przez starostę terminie.

Stwierdziłem, że skoro już dałem ogłoszenie na FB, to poczekam parę dni. W poradnikach pisali, żeby najpierw zadzwonić do biura rzeczy znalezionych i upewnić się, że przyjmą. Bo jeśli miejsce znalezienia nieodpowiednie albo wartość zbyt niska, to niekoniecznie przyjmą.

Urzędowo

Zadzwoniłem na numer podany na BIP. Nikt nie odbierał… Stwierdziłem, że zadzwonię kiedy indziej, wypadło mi to z głowy i… w ten sposób już 29 października udało mi się dodzwonić i potwierdzić wizytę dzień później.

W urzędzie było dziwnie. Najpierw oczekiwanie na wejście, potem załatwienie sprawy… na korytarzu. Wypełniłem papiery, podałem wszystkie dane. Można zaznaczyć, że chce się znaleźne[1]. Zaznaczyłem też, że chcę potwierdzenie oddania. Lekko się zdziwiłem, gdy usłyszałem, że zostanie wysłane pocztą na podany adres. To znaczy listem papierowym, nie na maila. Choć maila też podałem.

Na list przyszło mi nieco poczekać. Jestem cierpliwy, w końcu to urząd, to może wysyłają raz na jakiś czas. Np. raz na miesiąc. A i poczta potrafi transportować odpowiednio długo. Ostatnio wysyłałem Pocztą Polską list polecony, między dwoma miastami wojewódzkimi. Szedł 10 dni. Kto by pomyślał, że całkiem niedawno pisałem o przyspieszeniu, bo Poczta Polska potrafiła dostarczyć przesyłkę poleconą z zamówieniem z Allegro w 2 dni.

Tym razem jednak nie poczta była winna. Pismo – zgodnie z datą na nim – sporządzone 9.11. Przed sporządzeniem oszacowano wartość, zarówno na podstawie serwisu z ogłoszeniami, jak i sklepu. Z kolei koperta ujawnia, że wysłane było 12.11. Awizo dostarczone 16.11.

Trochę to wszystko toporne, pracochłonne i analogowe, w porównaniu z grupą na FB. Oczywiście urząd nie powinien korzystać z prywatnego portalu, ale mógłby mieć coś w tym stylu. Znaczy zelektryfikowane, bez tych listów papierowych. Przynajmniej dla przedmiotów o niższej wartości.

A póki co pozostaje czekać rok na kolejny list i… może stanę się właścicielem zegarka.

[1] Byłem pewien, że to już nie funkcjonuje, ale okazało się, że nadal jest. Więc zaznaczyłem, że chcę, skoro można.

Pozory

Niedawno pisałem o teatrze bezpieczeństwa, który zauważyłem przy okazji próby zgłoszenia pozostawionego bagażu. W środę byłem na imprezie masowej i… teatr ma się dobrze.

Chodzi o imprezy związane z obchodami imienin ulicy Święty Marcin w Poznaniu. Był tradycyjny korowód, były koncerty. Były tłumy ludzi, sporo policji i… nowe zabezpieczenia.

Nie wiem, czy było to planowane wcześniej, czy wynika z niedawnych wydarzeń w Krakowie, ale ścisły teren imprezy został odgrodzony, a wchodzących kontrolowano. Wszyscy przechodzili przez punkty, gdzie byli sprawdzani przez pracowników agencji ochrony.

Wiadomo, że na tego typu imprezie ludzi jest dużo i się przemieszczają, żeby np. zająć dobre miejsce do oglądania korowodu. Kontrolujących było znacznie mniej. Zatem mimo, że ściągnięto ludzi młodych z – na oko – podstawowym przeszkoleniem, tworzyły się kolejki.

OK, czymże jest kilka(naście) minut w kolejce w zamian za bezpieczeństwo? Niczym. Ale czy było bezpiecznie? Moja obserwacja była taka, że kobiety proszono o otwarcie torebek i plecaków dziecięcych. Mężczyzn skanowano wykrywaczem metalu. Kolejka, więc wszystko pobieżnie, jakieś 2-3 sekundy na osobę.

Nie wiem jaki był koszt tej zabawy, ale wpływ na bezpieczeństwo wg mnie wyłącznie iluzoryczny. OK, prawdopodobnie żadna kobieta nie wniosłaby torby granatów. Mężczyźni prawdopodobnie nie wnieśliby długiej broni. I to chyba tyle.

Szczęśliwie nie wziąłem plecaka z multitoolem. Jest niezerowa szansa, że zostałby znaleziony i skonfiskowany. Człowiek przede mną stracił malutki scyzoryk, który sam zgłosił. I chyba tylko dlatego, że zgłosił, bo czuję, że ochrona samodzielnie by go nie znalazła.

Oczywiście można poklepać się po plecach i udawać, że to są działania mające wpływ na bezpieczeństwo. Wg mnie to wyłącznie teatr.

Radio Pawarota

Po wcześniejszych doświadczeniach daleki jestem od stwierdzenia że to właśnie ta stacja i w sumie innego radia internetowego nie potrzebuję. Ale, ponieważ i alias zrobiłem, i głównie to odtwarzam, odkąd pierwszy raz włączyłem, zasłużyło na wpis.

Szybki przegląd co było wcześniej, jeśli chodzi o radia internetowe. Radio Nowy Świat, Radio 357 – to wiadomo, pisałem. Potem było pseudo radio WSQK The Squawk, które pokazało mi, że można robić radio bez dużej ilości gadania, i że bardziej mi to pasuje. Potem było jeszcze radio Paradise, zarówno strumienie Main, jak i Rock. To ostatnie, choć ciekawe, nie dorobiło się wpisu. W sumie głównie dlatego, że nie do końca mi leżało, często przeplatałem strumienie i słuchając go i tak często używałem innych źródeł (streaming).

Wracając do bohatera wpisu – wydaje mi się, że gdzieś mi wyskoczyło w social media. I chyba nawet zaobserwowałem profil, ale miałem wrażenie, że to taka stacja, która ma audycje i nadaje tylko w określonych godzinach. Możliwe, że zmyliła mnie strona – wg mnie bardzo przeładowana informacjami i zwyczajnie nieczytelna. Najlepiej świadczy o tym fakt, że gdy już zdecydowałem się włączyć to dobre pięć minut szukałem miejsca, gdzież to jest ten strumień live[1]. O linku do samego strumienia nie wspominam – kto nie wie co to WinAmp, łatwo przeoczy.

Radio Pawarota włączyłem, bo była transmisja wydarzenia, na które w zasadzie powinienem pójść. Spotkanie (bo nie do końca koncert) Podsiadło i Patyczak w klubie Dragon to coś, czego nie wypada przegapić. Niestety, nie mogłem być osobiście, fizycznie, choć miałem bisko. Stwierdziłem, że w takim razie koniecznie posłucham na żywo. Co uczyniłem. Przy okazji, jak już znalazłem adres strumienia, dodałem go sobie do aliasów, co było strzałem w dziesiątkę.

I tak, transmisja niszowego, alternatywnego eventu to coś, co dobrze oddaje charakter radia. Bo o ile można próbować zdefiniować charakter granej muzyki przez punk, ska, reggae, to będzie to bardzo nieprecyzyjne. Owszem, jest sporo Jamajki. Ale nie tylko. Są rzeczy zupełnie odjechane. Raczej jest grane gitarowo i niszowo. Część wykonawców znajdziemy tylko na Bandcamp. Najlepsze określenie to właśnie alternatywa. Z artystów, których dawno nie słyszałem w radio, pojawiają się Acid Drinkers, zespoły Maleńczuka, Pogodno, zespoły Lecha Janerki, Świetliki. Ale raczej takie utwory sprzed dwóch-trzech dekad.

Co jeszcze wyróżnia Radio Pawarota? Brak dzielenia słuchaczy na lepszych i gorszych – wszyscy dostają dostęp do wszystkiego, niezależnie od tego czy płacą i jak często. Transmisja 320 kbps, działająca także w konsoli[2]. Sporo audycji nie jest prowadzonych na żywo, tylko odtwarzanych, stąd powtórzenia. Póki co nie przeszkadza mi to.

Radio – podobnie jak wymieniane wcześniej polskie radia internetowe – utrzymuje się z datków. Jednak – w porównaniu z „gigantami” – działa po taniości. Patrząc na wyniki zbiórek, potrzebują jakieś pół procenta tego, co zbierają duzi, żeby działać.

Tak czy inaczej, polecam spróbować. Strona Radia Pawarota.

[1] Oczywiście jest na samym początku. Możliwe, że nie załadowało się od razu z uwagi na ilość elementów, a ja przewinąłem niżej i szukałem… W każdym razie RNŚ czy R357 mają playera przyklejonego, którego nie sposób przeoczyć.
[2] Jeśli chcesz po prostu słuchać muzyki, bez wyświetlania reklam, rozpraszaczy itp., a nie potrzebujesz sterowania to odtwarzanie samego strumienia w programie VLC, mplayer, przeglądarce czy czymkolwiek to dobra opcja. Strona z polskimi i rockowymi stacjami radiowymi udostępniającymi strumienie w takim formacie – gotowe linki do użycia.