Kategoria: Wolność

Opublikowane w

Podwójne standardy

Przy okazji wchodzącej w wielu zakątkach Internetu weryfikacji wieku i protestów z nią związanych, zauważyłem występowanie podwójnych standardów. Chodzi o to, że w świecie fizycznym raczej nikt nie ma problemu z tym, że wiek jest weryfikowany i istnieją ograniczenia wiekowe, a pewne rzeczy dostępne są tylko dla osób pełnoletnich.

Chodzi o możliwość zakupu alkoholu, wyrobów tytoniowych, ostatnio do towarów dostępnych tylko dla pełnoletnich zostały dodane energetyki. Podobnie jest z głosowaniem – czynne prawo wyborcze przysługuje od ukończenia 18 lat. Bierne – jeszcze później.

Tymczasem podnoszony jest argument, że tak nie można, bo prywatność, bo anonimowość, bo wolność. Zastanawiam się jednak, czy anonimowość – czy też: przyzwolenie na nią – mieliśmy do tej pory. Czy możliwość względnej anonimowości pojawiła się dopiero wraz z pojawieniem się Internetu. Przecież idąc do sklepu czy lokalu wyborczego nie jesteśmy anonimowi. Widać, kto kupuje (nawet niekoniecznie towary dostępne od 18 roku życia). W lokalu wyborczym sprawdzana jest tożsamość (i pośrednio wiek) osoby głosującej.

Co więcej, zakaz utrudniania (nawet nie: uniemożliwiania) identyfikacji osoby występuje – już teraz – także w miejscach, gdzie w przypadku uczestnictwa nie ma wymogu ukończenia określonego wieku. Na przykład ustawa o bezpieczeństwie imprez masowych mówi:

Art. 57a. Kto w miejscu i w czasie trwania masowej imprezy sportowej używa
elementu odzieży lub przedmiotu w celu uniemożliwienia lub istotnego utrudnienia rozpoznania osoby, podlega karze ograniczenia wolności albo grzywny nie niższej niż 2000 zł.

Czyli nie można anonimowo kibicować drużynie sportowej. I jakoś nikt nie robi o to afery, prawda?

Podobnie jest z rejestracją kart SIM. Obowiązek rejestracji mamy od około dekady. Jest to ograniczenie anonimowego dostępu do komunikacji telefonicznej, internetu oraz SMSów. Oraz niejawny wymóg weryfikacji wieku. Osoba poniżej 18 roku życia może zarejestrować kartę SIM, o ile ukończyła 13 lat i posiada dowód osobisty. Ten uprawniający do rejestracji karty SIM można mieć po ukończeniu 13 roku życia ale… za zgodą rodziców.

Realny, odczuwalny wpływ w przypadku kart SIM? Dla przytłaczającej większości obywateli żaden. Anegdotycznie, słyszałem, że po wprowadzeniu obowiązku rejestracji kart SIM, osoba zarządzająca w branży budowlanej przestała dostawać telefony z pogróżkami w weekendy od niekoniecznie trzeźwych expracowników.

Dyskusja nt. weryfikacji wieku online mogłaby być znacznie bardziej konstruktywna, gdybyśmy przestali stosować podwójne standardy…

Opublikowane w

GitHub backup

Od dłuższego czasu poruszany jest w różnych miejscach temat niezależności technologicznej od firm z… innych obszarów prawnych, że tak to ujmę. W szczególności chodzi o firmy spoza Europy. Jest też – nieco niezależny, choć w praktyce często zbieżny – temat uniezależnienia się do wielkich korporacji. Bo jakoś tak się złożyło, że wielkie korporacje nie są europejskie.

Przyznaję, że kibicuję obu tematom. I o ile nie czuję, że muszę koniecznie już teraz przenieść wszystkie zabawki do Europy, to… chcę mieć w razie czego taką możliwość. Pomału się rozglądam, wykonuję pewne drobne – póki co – ruchy. W szczególności jeśli z jakiegoś powodu rezygnuję z jakiejś usługi, to szukam alternatywy w Europie.

Tyle kontekstu, ale przecież miało być o backupie GitHub. Jak powszechnie wiadomo, jest to usługa Microsoftu, czyli podlegająca prawu USA. I w dodatku należąca do jednej z największych korporacji na świecie. Znaczy mogą zrobić z kodem co chcą, w tym… zniknąć go. Zamknąć dowolne konto. Usunąć dowolne repozytorium (i wszystkie jego forki). Bo tak.

Zapewne się to nie wydarzy, jeśli chodzi o moje repozytoria ale… Nie wiadomo. Bo już różne rzeczy były z GitHub usuwane. Więc ktoś kiedyś może wpaść na pomysł, że np. bruteforce PESELi to groźne narzędzie i trzeba repozytorium – albo i całe konto – usunąć. Wolę więc mieć możliwość przywrócenia swojego kodu z backupu. Backup serwerów i tak robię, wiele własnego kodu nie mam. Więc zrobienie kopii repozytoriów do katalogu, który jest objęty backupem wygląda jak proste, lekkie rozwiązanie.

Jeśli chodzi o ewentualne zastępstwo dla GitHuba, wybrałem popularną alternatywę w postaci europejskiego Codeberg.org[1]. Na którym i tak założyłem już wcześniej konto z uwagi na pewien pull request, który chciałem zrobić.

Repozytoriów trochę mam, są one publiczne, więc postanowiłem zautomatyzować robienie backupu, żeby nie musieć pamiętać o dodaniu każdego nowego repozytorium do skryptu robiącego backup. Po prostu robię backup wszystkich publicznych repozytoriów należących do danego użytkownika GitHub. Oczywista konsekwencja – i wada rozwiązania – jest taka, że jeśli zrobię fork jakiegoś większego projektu, to także on trafi do backupu. Jednak nie jest to częsta sytuacja, a nawet te większe projekty nie są aż tak duże, żeby mi to przeszkadzało.

Skrypt github-backup jest – jak widać – bardzo prosty. Wymaga zewnętrznego programu git i tylko jednej biblioteki – requests. Zasada działania skryptu github-backup jest prosta. Przechodzimy do katalogu ze skryptem. Podajemy usera jako parametr. W katalogu, w którym jest uruchamiany skrypt, najpierw tworzony jest katalog o takiej nazwie, jak nazwa użytkownika[2]. Następnie pobierana jest lista publicznych repozytoriów użytkownika. A w końcu dla każdego z nich tworzona jest kopia przy pomocy zewnętrznego polecenia git clone –mirror. I tyle. Tak utworzone kopie można przywrócić na innym serwerze przy pomocy git push –mirror. Przykład w readme.

Skrypt ma wady, których nie potrzebowałem poprawiać. Po pierwsze, robi mirror do bieżącej lokalizacji. Nie jest to problem przy planowanym użyciu, czyli z użyciem cron – po prostu wcześniej trzeba zmienić katalog. Po drugie, nie obsługuje prywatnych repozytoriów. Cóż, trochę nie miałem takiej potrzeby. Poza tym, o ile dodanie klucza, który ma do nich dostęp w trybie odczyt nie jest problemem, to nad listowaniem musiałbym się zastanowić[3]. Może kiedyś, bo jak wspomniałem, obecnie nie mam takiej potrzeby.

Plany rozwoju skryptu? Dodanie obsługi innych platform przydało by się najbardziej, bo żaden dostawca ani jurysdykcja nie dają gwarancji, że konto czy repozytorium nie zniknie. Przy czym pewnie w najbliższej przyszłości skończy się na Codeberg, bo tylko tego aktualnie używam i będę miał jak przetestować. Może jednak dodanie obsługi prywatnych repozytoriów?

W każdym razie jeśli rozwiązanie komuś się przyda, to zachęcam do używania. I oczywiście robienia backupów, w tym przypadku własnego kodu. Niezależnie od metody.

UPDATE: To naprawdę prosty skrypt i główną zaletą jest brak potrzeby jakiegokolwiek uwierzytelniania, jeśli ktoś potrzebuje więcej, to istnieje np. ghorg.

[1] Ogólnie jest to serwis godny rozważenia, choć community o wiele mniejsze.
[2] Uwaga, najpierw jest usuwana cała zawartość katalogu o takiej nazwie, jeśli istnieje!
[3] No dobra, sprawdziłem, wystarczy dodać obsługę PAT (personal access token) i stosownie skonfigurować ich uprawnienia.

Opublikowane w

Wrażenia z P.I.W.O. 2025

Zgodnie z informacjami ze strony, samo P.I.W.O. miało 7 lat przerwy. Dla mnie ta przerwa była dłuższa, bo jeśli wierzyć notkom, ostatnio byłem na tej imprezie trzynaście lat temu. I pewnie tak było, choć nie pamiętam czemu. Kolizja terminów jakaś? Zapewne tak.

Jednak w tym roku dotarłem. I od razu powiem, że nie żałuję. Trochę się pozmieniało w stosunku do tego, co zapamiętałem z poprzednich edycji, muszę przyznać. Jakby większa impreza się zrobiła. Przede wszystkim, były dwie równoległe ścieżki. Czyli z rozmachem, bo z tego co pamiętam kiedyś była tylko jedna ścieżka. Sporo przyjezdnych, nie tylko ludzie z Poznania – czyli znowu, większa impreza. Podobno było niemal dwustu uczestników i choć nie mam danych z poprzednich edycji, to też wydaje mi się, że więcej. Sale, choć duże i dwie, nie sprawiały wrażenia pustych.

Organizacyjnie dobrze, mimo zmiany miejscówki w ostatniej chwili. Dobra strona z agendą. Lekkie problemy ze sprzętem (raczej dotyczyły streamingu), trochę za bardzo dmuchająca klima w jednej sali[1], lekki poślizg na początku, ale – poza tym – OK. No właśnie, był streaming na żywo, więc jeśli ktoś nie mógł dotrzeć, to mógł oglądać. Kolejna zmiana – kiedyś tego nie było. Było też LAN party, ale zupełnie odpuściłem.

Wykłady o bardzo różnej tematyce. Nie miałem oczekiwań w stosunku do tematów i raczej chodziłem na te „dalsze” tematycznie, żeby posłuchać o czymś nowym. Trochę nowego softu i rozwiązań poznałem. Liczę, że będą nagrania, pewnie będę musiał nadrobić. Duże wrażenie zrobiły na mnie lightning talks – niesamowita dawka energii, duże zaangażowanie.

Z obserwacji wysokopoziomowych: mało było o systemach operacyjnych, więcej o sofcie. Rust zyskuje popularność. Tematy raczej zaawansowane/geekowe/niszowe.

Był quiz, tym razem aż 4 błędy na 30 pytań, więc bez nagrody.

Po jednym z wykładów ciekawa – choć IMHO niezbyt optymistyczna – rozmowa o tym, jak kiedyś zamknięte oprogramowanie, prawa autorskie, patenty, planowane postarzanie, a w końcu model subskrybcyjny na wszystko służą do zwiększania zysku korporacji, kosztem ograniczania praw ludzi. Pewnie temat na dłuższą notkę, która nigdy nie powstanie.

Fun i ciekawostki: pierwsze zdanie ze sceny to „przepraszam za Windowsa” i faktycznie jeden z komputerów na których były prezentacje działał pod kontrolą Windows. Tegoroczne P.I.W.O. można było od biedy pomylić ze zlotem użytkowników Mastodona – już w drodze widziałem, że na wydarzeniu meldują się kolejne osoby. Była więc okazja do dewirtualizacji, choć nie ze wszystkimi udało się zbić piątkę. Może za rok? Bo mam nadzieję, że będzie, super impreza.

[1] Początkowo myślałem, że niefortunnie siadłem, ale później słyszałem, że ktoś narzekał, że zimno w sali. Nie wiem czy organizatorzy mieli w ogóle wpływ na to.