Data wydania Wheezy’ego podana.

Odbieram dziś pocztę, a tam:

We now have a target date of the weekend of 4th/5th May for the release. We have checked with core teams, and this seems to be acceptable for everyone.  This means we are able to begin the final preparations for a release of Debian 7.0 – „Wheezy”.

Yay!

Jest szansa, że akurat będę u rodziców, co oznacza… Upgrade na desktopie (jedyny desktop bez testing/unstable)! I może na Dockstarze też! I oczywiście wpisik na ten temat. Nie mogę się doczekać. 😉

Z innych ciekawych rzeczy, opisywany kiedyś wajig rozwija się w interesujący sposób. Pojawiły się na przykład opcje update-pciids oraz update-usb-ids, o których wspominano w komentarzu do wpisu o 3 rzeczach, których nie aktualizujesz w Debianie. Co prawda wolałbym mikrokod, ale pożyjemy, zobaczymy… Dotyczy wersji wajig dostępnej we Wheezy.

Aktualizacja microcode procesora w Debianie Wheezy – HOWTO.

Jakiś czas temu pisałem o 3 rzeczach, których zapewne nie aktualizujesz w Debianie (piszę w Debianie, ale zapewne prawdziwe jest dla większości dystrybucji opartych na nim). Jeśli chodzi o mikrokod, było prosto, łatwo, i przyjemnie. I minęło, wraz z nadejściem Wheezy’ego.

Magiczne polecenie update-intel-microcode, o którym wówczas pisałem, niestety nie jest już obecne w Debianie poczynając od wersji Wheezy. Zamiast tego, trzeba zrobić wszystko ręcznie. Nie wnikałem, ale zapewne chodziło o kwestie licencyjno-copyrightowe – przy pobieraniu pliku z mikrokodem ze strony Intela jest pytanie o zaakceptowanie licencji. W każdym razie nie ma już narzędzia i trzeba zadbać ręcznie o aktualizację mikrokodu.

Jest za to inne narzędzie, które – wraz z bazowymi mikrokodami – znajduje się w pakiecie intel-microcode.

Po pierwsze wchodzimy na stronę Intela, skąd możemy pobrać mikrokod. Wielkiego wyboru nie widzę, ale może się zmienić – wybieramy najnowszą wersję. Akceptujemy licencję, pobieramy plik. Na dysku ląduje plik o nazwie zbliżonej do microcode-20120606-v2.tgz. Należy go rozpakować, a naszym oczom ukaże się microcode.dat. To są mikrokody, których szukacie! 😉

Po drugie, przy pomocy narzędzia iucode_tool produkujemy z niego pliki w formie strawnej dla pozostałych narzędzi. Ja zdecydowałem się na rozpakowanie ich „na boczek”, żeby ręcznie porównać:

mkdir /tmp/ucode && iucode_tool -K/tmp/ucode/ /tmp/microcode.dat

Po tym zabiegu w katalogu /tmp/ucode mamy w tym momencie całkiem sporą ilość plików, które są gotowymi do użycia mikrokodami. Aby były używane, należy je skopiować do /lib/firmware/intel-ucode. Oczywiście jest możliwość rozpakowywania bezpośrednio w domyślną systemową lokalizację, wystarczy użyć przełącznika –overwrite i nie podawać katalogu docelowego.

Pora na użycie. I tu przyznaję zaczynają się schody. O ile wcześniej bez problemu można było załadować mikrokod online, to teraz iucode_tool -vk /tmp/ucode/* niby się wykonuje (wczytując wszystkie, czyli dla różnych procesorów mikrokody – zupełnie tego nie rozumiem), ale chyba nie działa. W każdym razie śladu w dmesg żadnego… Wygląda, że mikrokod jest dodawany do initramfs. Aby dodać mikrokody znajdujące się w domyślnej systemowej lokalizacji do wszystkich zainstalowanych kerneli, popełniamy:

update-initramfs -k all -uv

Po reboocie powinniśmy działać na nowym mikrokodzie. Uwaga: domyślnie do initramfs trafiają tylko mikrokody dla procesora, na którym jest wydawane polecenie. Można to zmienić w /etc/default/intel-microcode.

Dla procesorów AMD istnieje analogiczny pakiet, ale nie mam takiego pod ręką, by przetestować.

Przy pisaniu wpisu posiłkowałem się opisem Mikrokodu na wiki Arch. Co prawda niewiele się zgadza, ale może komuś się przyda. Warto też zajrzeć na ogłoszenie dotyczące mikrokodu, które znalazłem już po napisaniu wpisu.