Planet Jogger

• zuzanka Beatriz Serrano - Ogień w gardle

  Blanca od zawsze czuła, że nie pasuje. Może dlatego, że jej mama odeszła (“wyjechała na wakacje”), kiedy miała kilka lat? Może dlatego, że kiedy zaczynała odczuwać silne emocje, w jej ciele budzi się dziwna, nieokiełznana energia, która sprawia, że rzuca klątwy albo zostawia ślady na innych? Kiedy dorasta, zaczyna się buntować, a w ramach szukania odpowiedzi, których nie znajduje w realnym życiu, odkrywa Internet i grupę XiKaS 666 SaTaNiKaS, gdzie zaprzyjaźnia się z trzema dziewczętami - Veronicą, Carlą i Inmą. Jest 1998, to świat tekstowy, dziewczęta wymieniają się fotografiami, ale minie kilka lat, zanim mogą się spotkać. I wtedy następuje kataklizm, bo ukochana przez Blancę Veronika okazuje się kimś innym, niż twierdziła. Pytacie może, jaki to ma związek z matką Blanki? W drugiej części jej matka w swoim pamiętniku, pisanym na prośbę psychiatry, wyjaśnia, co zaszło przed “wakacjami”, z których nie wróciła. Kiedy Blanca na swoje 18. urodziny dostaje zapiski matki, podejmuje decyzję o zmianie i wraca do Veroniki, żeby ta pomogła jej spotkać się z matką.

  Jaka to piękna książka o przyjaźni na odległość, o niekomercyjnym Internecie, w którym spędziłam wczesną dorosłość, gdzie każdy był na wyciągnięcie ręki. Jest to też opowieść o inności i odstawaniu, co odczuwają obie - i matka, i córka. Miejscami trochę naiwna, ale mam wrażenie, że raczej powieść YA niż skierowana do dorosłych, co nie ujmuje jej szczerości i głębi.

  Inne tej autorki.

  #71

• mina86 We don’t need GUI for everything

  When Linux desktop adoption is discussed, some point out the lack of graphical user interfaces (GUI) and the necessity of using command-line interface (CLI) tools or editing text files as a reason more people don’t use Linux-based systems. Such characterisation misses how much Linux has changed. The notion that the terminal is a major barrier is outdated and ignores the fact that most users never need to touch it. An assertion that users should not need the terminal for common tasks is different from a claim Linux distributions lack GUIs.

  The Good

  First, let’s recognise how Linux has improved. In the ’90s and ’00s one had to manually edit cryptic modelines to get their display working. A mistake could lead to a damaged monitor. Nowadays, the main complication is picking a distribution which includes Nvidia drivers.

  And that’s not the only thing that has changed. Installing software often required interacting with the CLI; now graphical software managers — which work not unlike app stores many users are familiar with — are common. Handling WiFi used to require messing with wpa_supplicant; now it’s done through an icon in the system tray.

  The Bad

  While Linux has made huge strides in user-friendliness, some issues remain. In particular, Linux challenge videos — where people with little Linux desktop experience try to use it as their primary system — showcase difficulties new GNU/Linux users face.1

  Certain problems can be attributed to uncooperative or even hostile hardware manufacturers; many boil down to a lack of software polish.2 For example, Michael Horn explains KDE’s network drive handling which may confuse new users. Crucially, the issues don’t stem from lack of graphical interfaces. Rather, they come from underlying bugs and those interfaces incorrectly handling corner cases. Graphical wizards for mounting network shares exist, but differences in philosophy lead to unfamiliar behaviour. Another example is the infamous situation of Linus Sebastian breaking his Pop!_OS installation which was caused by a mistake in Pop!_OS packaging rather than lack of a GUI.

  The Overcorrection

  Meanwhile, the argument for user-friendliness can be stretched too far. Case in point, reacting to Linus Tech Tips’ Linux challenge, Gardiner Bryant criticised GNOME Disks, a tool for disk partitioning. At this point, one should ask: are we still talking about typical users? Non-technical people who use their computers for entertainment and to do their jobs? For most desktop users, disk partitioning tools occupy a very low-priority corner of the UX landscape.

  Let’s gain some perspective and look at experiences of average Windows users. Some years ago, my friend’s Bluetooth headphones stopped connecting to their laptop. I came to help and navigated through relatively intuitive Windows GUI to fix the issue. The solution was trivial: to unpair and pair the headphones again. More recently, I helped troubleshoot a lack of Internet access. I went through the Windows GUI to identify the problem: the DNS servers had been configured with static IP addresses. The solution was again simple: use configuration provided through DHCP, although required familiarity with network protocols.

  Most users won’t attempt to troubleshoot computer problems. Even if the solution is trivial, they’ll end up asking others for help.3 And among the minority who try, a substantial part will lack necessary knowledge to make sense of what they are looking at. Not every tool needs to be designed around the average user because many tasks are ones the average user will never perform. Those operations requiring the terminal don’t make Linux ‘scary’ as some people suggest.

  Let’s also keep in mind that looking at simplicity and user-friendliness of a system, Windows doesn’t pass with flying colours either. Microsoft dragged their system through a few redesigns leaving a complete mess behind. Addressing the aforementioned DNS issue, I spent most of my time figuring out where the DHCP configuration is and in doing so went through several different interfaces taking me backwards through the evolution of Windows design.

  Summary

  None of it is to discourage development of more graphical tools. After all, even though I’m perfectly capable of using gdisk to partition my drives, I don’t deny that GParted is sometimes more convenient.

  Rather I’m arguing Linux’s remaining adoption barriers are problems of refinement rather than missing GUIs. The scope of existing graphical tools is largely sufficient for the needs of regular desktop users. Although, such tools may be lacking is polish, handling of corner-cases and user experience research.

  Focusing exclusively on tasks that still require the terminal or editing text files can create a misleading picture of modern Linux desktops. It keeps alive the long-untrue stereotype. In reality, there are many non-technical people who use GNU/Linux successfully.

  1 The challenge has been taken by several content creators. Such as PewDiePie, Switch and Click, foci’s girlfriend and, last but not least, Linus Tech Tips. For the latter, I’ve particularly enjoyed Michael Tunnel reaction videos since he adds a lot of context and explanation to encountered issues (part 1.1, 1.2, 1.3, 2.1 and 2.2). ↩

  2 I do not assign blame here. A lot of free software is developed by volunteers and it’s unfair to expect them to cater to every user or be user experience experts. I’m merely describing the state of Linux desktop. ↩

  3 There is a reason why ‘have you tried turning it off and on again’ has become a running joke within IT departments all around the world. ↩

• zuzanka Kawałki Poznania odcinek 20

  [2.06.2025 - 7.09.2025]

  To nie tak, że nie lubię przyrody, bo lubię i to bardzo, ale tylko w mieście mam poczucie, że żyję. Mam od lat takie marzenie, żeby pomieszkać Gdzieś. Lista Gdziesiów jest długa - Berlin, Lizbona, Amsterdam, Antwerpia, Budapeszt czy inne, gdzie jeszcze nie byłam. Tak z pół roku w każdym miejscu, chyba że zechcę dłużej, ale wystarczająco długo, żeby mieć ulubione sklepy, zjeździć metro, zajrzeć do każdej dzielnicy, obejść ogrody i wspiąć się na coś, z czego widać z góry. Nie że weekend ani nawet tydzień, ale tak, żeby się zadomowić, nabrać rutyny. Tak jak w Poznaniu, którego też jeszcze nie obeszłam całego mimo ponad 30 lat mieszkania w lub opodal.

  GALERIA ZDJĘĆ i więcej kawałków Poznania: listopad 2020 (1), listopad 2020 (2), listopad 2020 (3), grudzień 2020 (4), luty 2021 (5), maj 2021 (6), maj 2021 (7), październik 2021 (8) luty 2022 (9), marzec 2022 (10), październik 2022 (11), styczeń 2023 (12), kwiecień 2023 (13), styczeń 2024 (14), grudzień 2024 (15), grudzień 2024 (16), marzec 2025 (17), luty 2026 (18), kwiecień 2026 (19).

• Szczeżuja eXoDOS

  Ostatnimi czasy uzupełniono zapowiadany Linux Patch dla eXoDOS. Ja sam o eXoDOS pisałem już jakiś czas temu, ale czekałem z niecierpliwością na możliwość uruchamiania wszystkiego z poziomu systemu Linux. Wypróbowałem i wszystko wygląda wyśmienicie. Projekt eXoDOS stara się pełnić rolę katalogu i cyfrowego muzeum realizującego ideę preservation project. Przeglądamy metadane np. gry jednego wydawcy, zakres… Czytaj dalej eXoDOS →

• Bobiko Z perspektywy ojca - rowerzysty

  Mimo że przepisy zmieniają się na korzyść pieszych i rowerzystów, mam wrażenie, że sytuacja wcale się nie poprawia, a wielu kierowców zachowuje się za kółkiem jak zombie.

  Pełna treść jest dostępna na blogu. Czytaj więcej

• Szczeżuja Malarstwo flamandzkie

  Korzystając z aktualnego etapu swojego życia często bywam na placach zabaw. Wydawałoby się, że na plac zabaw wejść może każdy. Jest to jednak przestrzeń, gdzie przepustką jest dziecko, lub wielka torba akcesoriów dziecięcych na wózku czy plecach i ma swoje zasady funkcjonowania. Kiedy jest się rodzicem starszaka, na plac zabaw wchodzi się już samemu, bo… Czytaj dalej Malarstwo flamandzkie →

• zuzanka Jerzy Edigey - Mister MacAreck i jego business

  Narrator, dziennikarz Jerzy E., zostaje oddelegowany do pięknego miasta Szczecin w celu uzyskania relacji z głośnego procesu poszlakowego (jak już ogarnia, że przestępstwa nie popełnił znany podróżnik Vasco da Gama). Na miejscu okazuje się, że jest spiętrzenie przyjezdnych i nie ma szans na żaden hotel. Wtem Edigey w przypadkowo spotkanym amerykańskim milionerze Henrym MacArecku rozpoznaje kolegę ze szkoły, Henia Makarka, dzięki czemu nie dość, że dostaje pokój, to jeszcze panowie się spotykają co wieczór i Makarek opowiada swoje życiowe przygody. A jest o czym opowiadać, bo jak się okazuje, do wszystkiego w życiu doszedł sprytem i kosztem ludzi, którzy chcieli go oszukać. Nie wiem, czy współcześnie można by nazwać McArecka grifterem, bo uczciwie o wszystkim mówił, a jego kontrahenci nabierali się na własne wyobrażenia, ale jest to fucha zupełnie nie do pomyślenia w czasach PRL. Oryginalny cel podróży dziennikarza - relacja z procesu[1] - jest potraktowany dość po łebkach, bo oskarżony nie przyznaje się do zamordowania żony, a twardych dowodów nie ma, więc sprawa kończy się i owszem, wyrokiem skazującym, ale nie oczekiwaną przez wszystkich karą śmierci. Za to historie opowiadane przez Henia - tu jest dużo zdziwienia, bo i ogromne kwoty, jakimi operował, i amerykańskie realia (czeki, luksusowe statki wycieczkowe, kopalnie złota, brylanty…) są dość niespotykane.

  Pamiętam, że czytałam tę książkę ładne kilka razy z ogromną uciechą, teraz już raczej widziałam grube nici, jakimi była szyta. Autor w usta ekspata wkłada mnóstwo “obiektywnych” ocen kraju - piękna odrestaurowanego (nie zrekonstruowanego!) Szczecina, urody wioseczek i małych zabytkowych miast (gdzie absolutnie można byłoby powiesić bannery Coca-cola), zaś narrator wprawdzie widzi niedostatki PRL-u, ale oczywiście cieszy się, że pobyt w szpitalu darmo, w przeciwieństwie do zgniłego Zachodu.

  Się zarabia na przemycie: z opium wytwarza morfinę, a następnie przerabia na heroinę (?!).

  Się pije: kawę, Hennessy, starkę i inne polskie wódki, bo to luksus za granicą, oranżadę, winiaczek, kwaśne mleko.

  Się je: słynne parówki na poznańskim lotnisku; wyrafinowane frykasy w restauracjach, acz bez szczegółów; domowy razowiec ze świeżym domowym masłem.

  Się tańczy: “ukulele” (sic! Ukulele tańczone było przez piękne hawajskie dziewczęta).

  Się zachwyca: asortymentem polskich monopolowych, bo czego jak czego, ale wódki to nie brakuje.

  Bawiąc-uczyć: Hitler w Trzcińsku-Zdroju.

  [1] I okazuje się, że proces rzeczywiście się toczył, bo odciętą głowę Walentyny M. (z pochodzenia Rosjanki) autentycznie znaleziono w Odrze w 1957 roku.

  Inne tego autora, inne z tej serii.

  #70/#11

• zuzanka Anioł stróż (Good Fortune)

  Gabriel (K. Reeves), niezbyt błyskotliwy anioł, ma pilnować i ostrzegać ludzi, którzy mają nos w telefonie podczas jazdy. Tak trafia na Arja (A. Ansari), który ima się każdej pracy, ale i tak ledwo wiąże koniec z końcem, więc myśli o tym, że lepiej to już było, nie dziwią specjalnie. Nasłuchawszy się o Azraelu, przywódcy dusz, Gabriel decyduje się przynieść nadzieję i stara się pokazać Arjowi, że jego życie może być piękne. Niestety, kiedy w ramach eksperymentu Arj zamienia się na życia z super-bogatym Jeffem (S. Rogen), okazuje się, że blichtr i nieograniczony strumień pieniędzy jest znacznie fajniejszy niż nocowanie w samochodzie i żonglowanie kilkoma słabymi fuchami. I tu Gabriel jest w kropce, bo musi jakoś namówić podopiecznego do oddania Jeffowi jego życia.

  Nie jest to może wybitny film, ale bardzo ciepła i sympatyczna komedia o tym, że może i ocieranie łez studolarówkami wygląda na fajnie życie, ale finalnie ważni są inni ludzie. I tacos. Nie powiedziałabym też, że rola Keanu jest wyjątkowa, ale zawsze miło go zobaczyć.

• zuzanka Anna Kańtoch - Wiara

  Lipiec 1986. Chwilę temu wybuchła elektrownia w Czarnobylu, nie dziwią więc protesty hipisów przeciw budowie elektrowni atomowej koło wsi Rokitnica pod Żywcem. Dziwi jednak znalezione przez proboszcza na torach ciało młodej kobiety, elegancko ubranej i nie tutejszej; nie przejechał jej pociąg, ale została zabita nożem. Milicja, a konkretnie oddelegowany z komendy wojewódzkiej kapitan Witczak, człowiek nietypowo niepijący, usiłuje wyjaśnić sprawę morderstwa, a mimo że ma do pomocy lokalną ekipę - rzutką szeregową Gierasównę, wycofanego kaprala Synowca oraz ewidentnie nadużywającego alkoholu starszego sierżanta Waśkowiaka - to mieszkańcy wsi bynajmniej nie kwapią się do pomocy, nikt nic nie widział, nikt nic nie słyszał, mimo że miejsce zamordowania było dość widoczne. Dopiero kiedy proboszcz Marczewski apeluje po mszy o współpracę, coś zaczyna się dziać. Po czym ginie druga dziewczyna. Nie są to pierwsze nietypowe zdarzenia w okolicy - ponad 20 lat wcześniej nastolatek zabił swoją rodzinę, po czym wylądował w szpitalu psychiatrycznym, jeden duszpasterz popełnił samobójstwo, a drugi nagle został gdzieś oddelegowany.

  Nie wiem czemu broniłam się przed tą autorką, bo książka wciągnęła mnie od samego początku. Świetnie oddany klimat leniwego lata na PRL-owskiej wsi, nic się nie dzieje, ale wszystko aż wibruje od plotek, domysłów, zatargów z przeszłości i tajemnic. Mieszkańcy rzucają aluzjami, milicja też niespecjalnie ze sobą współpracuje, raczej współzawodniczy, narzędzia są na miarę epoki - mało mikrośladów, raczej mozolna praca polegająca na telefonicznym poszukiwaniu potencjalnie zaginionych i rozmowach, z których z czasem wyłania się coraz więcej szczegółów. Nie byłam sprytniejsza od śledczych, w zasadzie tylko trafnie podejrzewałam, co stoi za aferą ze zdechłą myszą. Jako fanka kryminałów z epoki jestem absolutnie usatysfakcjonowana realiami i jednocześnie zadowolona, że w przeciwieństwie do niektórych autorów, osadzających akcję w przeszłości, stylizacja nie poszła w pastisz, ale w uczciwy, klimatyczny dreszczowiec.

  #69

• rozie P.I.W.O. 2026

  Po wizycie w zeszłym roku na P.I.W.O. z lekkim niepokojem patrzyłem na tegoroczną agendę, z której wynikał dalszy gwałtowny rozrost imprezy. Dwie ścieżki wykładów, dwie ścieżki warsztatów, do tego gralnia i tajemniczy PyPoznań meetup, który ostatecznie okazał się być… trzecią ścieżką wykładów. I jeszcze dodatkowe aktywności. Na szczęście nie ma obowiązku uczestniczenia we wszystkim, a przestrzeń była na tyle duża, …

  Czytaj dalej „P.I.W.O. 2026”

  Artykuł P.I.W.O. 2026 pochodzi z serwisu Pomiędzy bitami.

• Bobiko Rowerowa stolica Polski 2026

  Zaczął się czerwiec, szósty miesiąc tego roku. Kurczę, dopiero co był styczeń ze swoimi mrozami. W wielu miastach i gminach ruszyła coroczna rywalizacja o tytuł Rowerowej Stolicy Polski i Rowerowej Gminy Polski

  Pełna treść jest dostępna na blogu. Czytaj więcej

• zuzanka Igerspoznan Photowalk - taras widokowy UE

  [20.06.2026]

  Jeśli jeszcze nie wiecie, to od jakiegoś czasu można obejrzeć Poznań z wysokości z tarasu widokowego Uniwersytetu Ekonomicznego. Oczywiście ja jestem w tej grupie, co to wiedziała, ale nie ogarnęła, że po prostu można wjechać windą, kupić bilet i voila (a na wyjazdach to pierwsza do tego jestem, tak). Trzeba było sugestii ze strony organizatorów, żeby się rzucić na wspólne wyjście jak Reksio na szynkę, bo chociaż miałam okazję oglądać świat z wysokości podczas remontu budynku kilka lat temu, miasto się nieco zmieniło. Co ciekawe, byłam już kiedyś na 18. piętrze Collegium Altum, ale w tak zamierzchłych czasach (1997?!), że ludzie tyle nie żyją oraz absolutnie nic nie pamiętam. A potem było zamknięte. Nie bądźcie jak ja, idźcie odwiedzić miasto z góry, przy okazji można kawę, tartę z Francuskiego Łącznika - wytrawnie i na słodko, a dla planespotterów to idealnie miejsce na obserwowanie nadlatujących do Poznania samolotów (są nawet rozkłady przylotów i odlotów, a do tego silne lornetki). Z ciekawostek - na górze budynku mają gniazda sokoły, które odstraszają gołębie. Nie widziałam żadnego gołębia, ale sokoła też nie, z żywiny tylko ambitny pluskwiak na szybie.

  PS Mądra po fakcie ostrzegam, że sesje wymagają sporo chodzenia i niekoniecznie warto wtedy zakładać sandałki na obcasach pierwszy raz w sezonie, chyba że ktoś lubi otarte paluszki.

  GALERIA ZDJĘĆ i więcej na #instameet_taraswidokowyuep od innych uczestników spotkania.

• siwa Osteoporoza

  – Żadnych sportów, żadnych gwałtownych ruchów. Wspinanie? Pani, żartuje. Może pani złamać nogę spadając z krzesła. I wtedy pani umrze. Rower? Ostatecznie. Z kijkami może pani chodzić, to świetna aktywność. Kontrola za rok. Mam SM. Miałam 5 nowotworów, z czego przy jednym usłyszałam „w najgorszym scenariuszu 3 miesiące. Masz kogoś do dziecka?”. To było 28 … Czytaj dalej "Osteoporoza"

• mina86 Bambu Lab’s war on users

  Bambu Lab, a company once celebrated for its high-quality and user-friendly 3D printers, has recently hit a trifecta of questionable behaviour: enshittification of their products, threatening legal action to silence critics and violation of free software licences. Fortunately, several organisations have stepped in to fight for customer rights and free software. Among those, Software Freedom Conservancy (SFC) is asking for volunteers and donations to help fight Bambu’s corporate overreach.

  Enshittification

  The situation has been brewing for a while. In January 2025, Bambu Lab started limiting what software could talk to their printers. Hardware would stop working, simply because the manufacturer wanted to dictate how customers should use their own devices.1 Only after backlash did the company backtrack on some of the changes. This episode led some users — e.g. Jeff Geerling and Louis Rossmann — to stop recommending Bambu’s printers.

  Bullying

  In April 2026 Bambu Lab threatened legal action against a developer who had forked OrcaSlicer to increase interoperability of Bambu printers. OrcaSlicer is a fork of Bambu Studio, which might seem to give Bambu some standing, except Bambu Studio itself is a fork of Prusa Slicer which is a fork of Slic3r and all that code is distributed under the terms of the GNU Affero General Public License (AGPL) which allows forks.

  What Bambu did was an example of a strategic lawsuit against public participation (SLAPP). Technically no litigation happened, but the mechanism is the same: Bambu used high costs of legal defence to threaten the livelihood of a free software developer who exercised his rights. This kind of intimidation allows the rich to break the law with impunity, bully others into submission and silence criticism.2

  AGPL violation

  The irony is that Bambu is violating the AGPL, which is a strong copyleft licence. Without going into details, any code linked with covered software must be provided under the same licence terms. Meanwhile, Bambu Studio includes a binary-only networking module violating that requirement — something Leonard French described as ‘a textbook violation’.

  What can we do?

  Not all hope is lost. Software Freedom Conservancy (SFC) decided to step in by a) creating the baltobu project based on code that Bambu threatened over3; b) pledging to continue monitoring Bambu Lab violations;4 and c) organising a committee to discuss and protect rights in the 3D printer community. To achieve all that, SFC is calling for support: Contribute code

  First, you can contribute to the baltobu project which aims to create fully open-source software for Bambu printers by reimplement features hidden inside the aforementioned binary-only module. This will allow consumers to use their hardware the way they want without having to bend to the wishes of a corporation. Donate to SFC

  Second, to help coordinate the work and fund potential legal actions, SFC asks for donations. At the time of writing, they are nearly halfway to their goal.

  Ultimately, corporate overreach only succeeds when users accept it as the new normal. Whether you can contribute code to baltobu, donate to the SFC or simply tell a friend, taking a stand is how we protect our rights. Fighting large companies may seem helpless, but change is possible if we don’t get intimidated.

  1 This is reminiscent of the Other OS lawsuit against Sony. PlayStation 3 had an ‘Install Other OS’ option which was removed through a firmware update (thus removing an advertised feature). Eventually, Sony agreed to pay millions to settle the case. ↩

  2 For a slightly humorous take, the subject has been covered by John Oliver. ↩

  3 To share full credit, I was first made aware of the story through Louis Rossmann and GamersNexus (GN) who each decided to call Bambu’s bluff and host the source code the company had issues with. See FULU Foundation’s article and GN’s article. ↩

  4 As the quote goes: ‘eternal vigilance is the price we pay for liberty.' ↩

• zuzanka Petra Soukupová - Pod śniegiem

  Zima. Trzy siostry - Olga, Blanka i Kristýna - umówiły się, że razem pojadą do rodziców na wieś, na urodziny ojca. Razem, bo Olgi samochód jest w naprawie, Kristýna nie ma prawa jazdy, a Blanka ma największy samochód, żeby pomieścić trójkę dzieci. Od samego początku idzie źle - wyjeżdżają za późno, nie mieści się duży prezent od Olgi, kłótnia, gdzie kto siedzi, a stłoczone dzieci nie są w najlepszych nastrojach. Jakby zapytać każdą z sióstr, to oczywiście kocha pozostałe, ale szybko wychodzi, że każda każdej czegoś zazdrości, chociaż zazdrość maskują chwaleniem się, nawet jeśli rzeczywistość nie jest kolorowa. Kristýna ma kaca, a do tego spotyka się z żonatym facetem, który traktuje ją instrumentalnie. Blanka myślała, że trzecie dziecko - nareszcie synek - zbliży ją z mężem, ale nie; ma wrażenie, że Libor ją zdradza. Oldze od lat każdy wypomina, że jest samotną matką, a jej permisywny sposób wychowania sprawia, że syn jest kłopotliwy. Do tego dochodzi rywalizacja o ojca, który czuły jest tylko dla najmłodszej córki. W celu czeka na nie matka, która obiecała, że nie zepsuje atmosfery świętowania wspomnieniem o tym, że właśnie po latach nieudanego związku się z mężem rozstała. Pada śnieg, warunki jazdy coraz gorsze, a do tego jedna z opon ulega przebiciu, kompletnie rujnując plany.

  Tak, Soukupová pisze cały czas tę samą historię o nieumiejętności rozmawiania, sprzecznych oczekiwaniach, pozorach, manipulacji i tłumionych emocjach, nawet jeśli zmieniają się imiona bohaterów. To absolutnie nie szkodzi, bo narracja, przeskakująca przez bohaterki - matkę, siostry, najstarszą córkę Blanki - również sięgając do przeszłości, pokazuje wzorce, których postaci zdają się nie widzieć. Jak to stwierdziła H., jeździ ząbkowanym nożem po kręgosłupie, wyjmując na wierzch wszystko, co ukryte, w tym przemoc i zawiedzione nadzieje. Jedyna wada to zakończenie, bo mam wrażenie, że wszystko urwało się w połowie bez wyraźnego finału; ale to tak jak w życiu, też w pewnym momencie wychodzimy i nie wiemy, co dalej.

  Inne tej autorki.

  #68

• cichyfragles Osiemnastka

  Mój blog kończy dzisiaj osiemnaście lat – co oznacza, że może już głosować w wyborach, kupować alkohol i oglądać porno. (Zgadnijcie, o której z tych rzeczy będzie następna notka.) W związku z tym wypadałoby zrobić jakieś urodzinowe podsumowanie, bo nie robiłem tego już od – sprawdźmy – pięciu lat? Jak ten czas leci… Ale to […]

• zuzanka Mr. Mercedes

  Jeśli podobał Wam się cykl o Panu Mercedesie, to nie będziecie rozczarowane serialem. Świetna obsada, doskonałe zdjęcia i muzyka, kameralny, ale z rozmachem. Po fabułę można zerknąć do książek, ja już też nie do końca - poza ogólnym zarysem - pamiętałam. Są pewne odstępstwa od oryginału - zamieniona została kolejność - najbardziej mistyczny ”Koniec warty” stał się bardzo mocnym drugim sezonem, zaś środkowe ”Znalezione niekradzione”, ostatnim i najsłabszym; trochę szkoda, bo mnie się akurat bardzo podobał, a w serialu miałam poczucie, że pojawił się na doczepkę, wprowadzając klimat jak z “Fargo”. Wprowadzono trochę nowych wątków (Alma, Lou), trochę zniknęło (wycofywanie się Hodgesa w ostatnim tomie i jego choroba, szersze wykorzystanie urządzeń pozwalających na wprowadzanie ludzi w trans), ale całość mi się bardzo podobała.

• zuzanka David Mitchell - Atlas chmur

  Powieść to w zasadzie 6 mini-powieści, ułożonych w łańcuszek. XIX wiek; Ewing, amerykański notariusz, spisuje dziennik swojej podróży przez pacyficzne wyspy. Część tego dziennika w latach 30. XX wieku czyta muzyk Frobisher, który jest sekretarzem znanego, choć bardzo starego muzyka; opisuje wszystko swojemu ukochanemu, fizykowi Sixsmithowi. Kilkadziesiąt lat później, już w latach 80., Sixsmith próbuje zapobiec awarii źle skonstruowanej amerykańskiej elektrowni atomowej, ale zostaje zamordowany. Sprawę próbuje wyjaśnić dziennikarka, Rey, która oprócz dokumentów demaskujących zarząd elektrowni dostaje listy Frobishera. Mija kolejne kilkadziesiąt lat, wydawca Cavendish musi ukrywać się przed rodziną klienta-przestępcy, trafia niespodziewanie do domu spokojnej starości, skąd usiłuje uciec; pozbawiony pracy przegląda nieopublikowane manuskrypty i trafia na 1. część pamiętnika Rey. Daleko w przyszłości, sklonowana robotnica Sonmi-451 (ukłon w stronę Bradbury’ego?) jakimś sposobem zyskuje inteligencję i jej marzeniem staje się obejrzenie w całości filmu na podstawie losów Cavendisha. Wreszcie w ostatniej odsłonie, Zachariasz, cylwizowany członek jednego z plemion na Hawajach, które uchowały się po apokalipsie i nie zostały (jeszcze!) krwawo stłumione przez inne, pomaga Profetce Meronym, należącej do nielicznej grupy ocalałych naukowców, w dotarciu do teleskopu w opuszczonym obserwatorium; luźny związek z powoli zapomnianą przeszłością utrzymuje przez wiarę w boginię Sonmi. Każda historia, oprócz ostatniej, jest przerwana w połowie i dopiero teraz palindromicznie każda z nich dostaje zakończenie.

  Nie wiem, co mi nie podeszło przy pierwszym i chyba drugim czytaniu, bo kilka prób podejmowałam. Jak już przeskoczyłam do drugiego epizodu, zaczęło mi się podobać, a jak dotarłam do przyszłości i historii “fabrykantki”, nie mogłam się oderwać. Nie upieram się, że związki między historiami są wyraźne, raczej absolutnie pretekstowe; pamiętam, że to było dla mnie problemem podczas oglądania ekranizacji, która składała się z tych samych aktorów obsadzonych w coraz dziwniejszych sztafażach. Książka jest bardziej składna i coraz bardziej wciągająca, im dalej w akcję. Czy zaliczyłabym ją do top 100 najlepszych książek sf? Niekoniecznie.

  #67

• zuzanka Patrick Quentin - Mój syn mordercą?

  Wracają znajomi bohaterowie, chociaż drugoplanowo - pojawia się wyrozumiały, acz dociekliwy detektyw Trant oraz znani z innych książek Iris i Peter Duluthowie - ale narratorem jest Jake Duluth, brat Petera, skromny wydawca książek. Skromny, bo od lat żyje w cieniu przebojowego i zamożnego wspólnika, Ronny’ego. I wtem Ronny wraca ze swojej podróży po Europie, przywożąc młodziutką żonę, Jean, która mogłaby być jego córką, oraz jej rodzinę - egotystycznego pisarza Leightona, jego potulną żonę i opryskliwą muzę/kochankę. I wszystko poszłoby zgodnie z planem - wydawnictwo inwestuje w nowego genialnego literata, na rynku pojawiają się bestsellery, a młoda żona uszczęśliwia męża - tyle że Jean zakochuje się w synu Jake’a, Billu. I wtedy okazuje się, że Ronny - owszem, znany z gwałtowności i łatwego wpadania w gniew, ale też szybkiego powrotu do normalności - decyduje się podjąć zdecydowane kroki: zamknąć wydawnictwo, doprowadzając do ruiny Jake’a i przekreśli szansę debiutu Leightona. Tyle że zanim kontaktuje się ze swoim prawnikiem, ktoś go zabija, a jedyną osobą bez alibi jest Bill. Co gorsza, jego ojciec też nie jest na początku przekonany co do niewinności jedynaka, a mimo aresztowania w jego winę powątpiewa sam inspektor Trant.

  Nie wiem, gdzie w tej książce znajduje się zapowiadany humor, to rzetelny thriller z twistem, zwłaszcza że rodzina Duluthów została kilka lat wcześniej dotknięta tragedią - żona Jake’a i matka Billa wypaliła ostatniego papierosa i skoczyła z parapetu okna ze skutkiem śmiertelnym. Teraz w dodatkowo trudne stosunki między mężem i synem, z których każdy obwinia się o śmierć żony i matki, weszła dodatkowa nieufność, najpierw na tle finansowym, potem - czy młody jednak nie jest winny. No chyba że zabawne są wstawki typu zaskakujący opis kobiety w spodniach, “nie wolno nosić serca na dłoni, szczególnie jeśli się ma szerokie biodra” czy “zauważyłem, że jest rudy, ale poza tym nie zainteresowałem się nim”.

  Inne tego autora, inne z tej serii.

  #66

• krozycki Barwy narodowe

  Okładka książki ze strony księgarni internetowej Wydawnictwa Znak [link] Flagi są zawsze pierwszymi ofiarami konfliktów, symbolami zmiany władzy. Gdy znika flaga, całe nasze wyobrażenie o dotychczasowym porządku ulega deformacji. Pytania: „kim jesteśmy?” „jaka jest nasza przeszłość?” a przede wszystkim „jaka jest nasza przyszłość?” — powracają ze zwielokrotnioną siłą. Wraz ze zniknięciem państwowych barw upadają obowiązujące […]